Uzasadnienie
Wnioskami z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. D.B. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o świadczenia pieniężne w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego, na opłacenie kosztów związanych z obchodami święta 1 listopada 2015 r., Bożego Narodzenia 2015 r., Trzech Króli, w tym sfinansowania podróży do rodziny poza [...] na święta.
Po łącznym rozpoznaniu obu wniosków decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Dyrektor MOPS – działający z upoważnienia Prezydenta Miasta - na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 pkt 1 w związku z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze z zm.) i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 823) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) odmówił przyznania D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na wskazane wyżej potrzeby.
Pismem z dnia [...] września 2015 r. D.B. wniosła odwołanie, w którym wyraziła niezadowolenie z kilku decyzji Dyrektora MOPS, w tym decyzji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] domagając się ponownego rozpatrzenia i zbadania sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu powyższego odwołania – powołując się m.in. na art. 138 § 2 kpa – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Odwołanie zostało uwzględnione z uwagi na zmianę stanu prawnego, jaka nastąpiła już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, gdyż rozpoznając odwołanie organ odwoławczy orzeka zawsze w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania przez ten organ decyzji ostatecznej. Zmiana prawa w niniejszej sprawie polegała na tym, iż z dniem 1 października 2015 r. weszły w życie zweryfikowane kryteria dochodowe od których uzależnione jest wypłacanie świadczeń z pomocy społecznej. Na podstawie bowiem art. 9 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058), w którym w § 1 pkt 1 lit. a kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej ustalono w wysokości 634 zł.
Mając na względzie zmianę stanu prawnego w zakresie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej Kolegium uznało, iż organ I instancji ponownie winien rozpoznać wniosek strony, uwzględniając nowy stan prawny.
Na powyższą decyzję D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 995/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] października 2015r., nr [...] wskazując m.in., iż rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 kpa, a doprecyzowaną w art. 127 kpa zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 kpa.
Zdaniem Sądu, w przypadku zmiany stanu prawnego między wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych nakłada na organ drugiej instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania jednego z rozstrzygnięć, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1-3 kpa, z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów. Natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa jest możliwe tylko wówczas, gdy na skutek uchybień organu pierwszej instancji bądź na skutek zmiany stanu prawnego, konieczne jest wyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Kolegium nie wskazało na żadne naruszenia przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, ani też nie powiązało powyższego naruszenia z koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy powołał się jedynie na zmianę przepisów w zakresie kryterium dochodowego, od których uzależnione jest wypłacanie świadczeń z pomocy społecznej, jednakże w żaden sposób nie uzasadnił, iż zmiana wymagała ponownego wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie przekraczającym uprawnienia organu II instancji wynikające z art. 136 kpa z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). W rozpatrywanej sprawie sama zmiana przepisów nie implikowała konieczności przeprowadzania jakiegokolwiek dalszego postępowania dowodowego.
W związku z powyższym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy z naruszeniem art. 138 § 2 kpa wydał decyzję kasacyjną, uchylając się od merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji. Uzasadniało to wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uprawomocnił się z dniem 31 marca 2016 r., przy czym odpisy tego orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi sprawy zostały doręczone SKO w dniu 18 kwietnia 2016 r.
Na skutek decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] października 2015 r. nr [...], Dyrektor MOPS ponownie rozpatrzył sprawę zainicjowaną wnioskami D.B. z dnia [...] sierpnia oraz [...] sierpnia 2015 r. W rezultacie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 pkt 1 w związku z art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1058) r., a także art. 104 kpa, odmówił przyznania D.B. zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na opłacenie kosztów związanych z obchodami święta 1 listopada 2015 r., Bożego Narodzenia 2015 r., Trzech Króli, w tym sfinansowania podróży do rodziny poza [...] na święta.
Od powyższej decyzji D.B. wniosła odwołanie do SKO, ponownie wyrażając swoje niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia organu I instancji.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 7 pkt 5 art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 36 pkt 1c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015., poz. 163 ze.zm.) z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 4 grudnia 2015 r.
Na powyższą decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem.
Wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 145/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 19 kwietnia 2016 r., przy czym odpisy tego orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi sprawy zostały doręczone organowi w dniu 27 kwietnia 2016 r.
Niezależnie od tego, na skutek uprawomocnienia się wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 995/15, uchylającego decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r. nr [...], organ ten ponownie rozpoznał odwołanie D.B. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
W rezultacie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], tj. cztery dni po otrzymaniu akt sprawy wraz z odpisami prawomocnego wyroku z 11 lutego 2016 r., II SA/Go 995/15, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., skargę na kilka aktów wydanych przez SKO, m.in. decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wyrażając swoje niezadowolenie z wydawanych rozstrzygnięć oraz wnosząc o wydanie orzeczenia skutkującego zabezpieczeniem wszystkich jej potrzeb.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił m.in., iż ponowne rozpoznanie odwołania strony od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nastąpiło na skutek prawomocnego wyroku z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 995/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, jednakże z przyczyn innych aniżeli w niej podniesione.
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie ppsa).
W niniejszej sprawie sytuacja procesowa ukształtowała się w ten sposób, iż na skutek uchylenia przez SKO decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...], z jednej strony organ I instancji ponownie rozpatrzył wnioski strony z [...] sierpnia oraz [...] sierpnia 2015r. (co nastąpiło decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]), natomiast z drugiej strony, na skutek skargi D.B. na decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 995/15 uchylił to rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sądowi znany z urzędu jest fakt, iż wyrok ten uprawomocnił się dnia 31 marca 2016 r. Od daty uprawomocnienia się tego wyroku w obrocie prawnym pozostaje zatem decyzja Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
Dodatkowo D.B. wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2015 r., które SKO rozpoznało decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymując w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2016r. D.B. również wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 145/16, oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 19 kwietnia 2016 r.
Oznacza to, że wnioski D.B. z [...] sierpnia oraz [...] sierpnia 2015r. o przyznanie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na opłacenie kosztów związanych z obchodami święta 1 listopada 2015 r., Bożego Narodzenia 2015 r., Trzech Króli, w tym sfinansowania podróży do rodziny poza [...] na święta, zostały ostatecznie załatwione decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], która została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. jako zgodna z prawem. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i posiada przymiot ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 kpa.
Jednakże pomimo tego, w dniu 22 kwietnia 2016 r. (tzn. cztery dni po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. wydanego w sprawie II SA/Go 995/15 oraz trzy dni po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w sprawie II SA/Go 145/16) Samorządowe Kolegium Odwoławcze przystąpiło do ponownego merytorycznego rozpatrzenia odwołania D.B. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...], utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Na skutek uprawomocnienia się dwóch wymienionych wyżej wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. (tzn. II SA/Go 995/15 oraz II SA/Go 145/16) w rozpatrywanej sprawie wystąpiła kolizja dwóch norm prawnych: po pierwsze wynikającej z art. 153 ppsa normy nakazującej Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku II SA/Go 995/15, którym zobowiązano ten organ do ponownego rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. oraz po drugie, wynikającej z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (co do zasady z art. 105 § 1, a jak się okaże w toku dalszych rozważań, również z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, interpretowanych w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 3 kpa) normy nakazującej organowi administracyjnemu powstrzymanie się od merytorycznego rozpatrywania sprawy uprzednio rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną.
Sytuacja ta umknęła uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika bowiem, aby po otrzymaniu z WSA w Gorzowie Wlkp. w dniu 18 kwietnia 2016 r. akt sprawy, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ ten poczynił jakiekolwiek ustalenia na temat jej aktualnego stanu.
Omawianą wyżej kolizję dwóch norm prawnych należało rozstrzygnąć, stosując normę zakazującą powtórnego rozpatrywania sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną – z pierwszeństwem przed zastosowaniem normy nakazującej organowi uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu sądu administracyjnego uwzględniającego skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz sądzie, nie jest bezwzględny. Może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (wyrok NSA z 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ustanie mocy wiążącej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu sądu, może wynikać ze zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego sprawy. (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN Warszawa 1996, s. 256-257). Zmiana tych okoliczności, kształtowana kolejnymi decyzjami organów administracji publicznej i kolejnymi wyrokami sądu, wydawanymi w sprawie (szeroko rozumianej tak, jak to przyjęto w art. 135 ppsa), stwarza konieczność dokonania nowych ocen prawnych istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego. Każda ocena prawna dokonywana przez sąd, wyrażona w uzasadnieniu orzeczenia, jest formułowana w określonym czasie i bierze pod uwagę występujące w tej dacie okoliczności sprawy. Zmieniające się okoliczności sprawy powodują nieaktualność, w części lub w całości, tej oceny i konieczność dokonania jej weryfikacji w oparciu o stan aktualny (wyrok NSA z 4 maja 2005 r., OSK 1403/04).
W rozpatrywanej sprawie, w dacie wydawania przez SKO zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., trudno uznać za właściwe powoływanie się przez ten organ na związanie oceną prawną WSA w Gorzowie Wlkp. wyrażoną w wyroku II SA/Go 995/15, skoro okoliczności sprawy na tę datę były inne od tych, kiedy wspomniane orzeczenie Sądu było wydawane. Z uwagi na to, że w obrocie prawnym istniała wówczas wcześniejsza ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r., załatwiająca co do istoty wnioski D.B. z [...] sierpnia oraz z [...] sierpnia 2015 r. o przyznanie pomocy na opisane wyżej cele, w dacie [...] kwietnia 2016 r. uzasadnionym było uchylenie w całości decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. i umorzenie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, jako bezprzedmiotowego.
Bezprzedmiotowość zazwyczaj wiąże się z powstaniem przeszkody w kontynuacji postępowania, która nie pozwala na osiągnięcie celu, dla którego postępowanie to zostało wszczęte. W piśmiennictwie wskazuje się, że przedmiot postępowania administracyjnego łączyć należy z pojęciem strony postępowania oraz z przesłankami wynikającymi z art. 1 pkt 1 i 2 Kpa, wyznaczającymi zakres stosowania przepisów Kodeksu (G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, t. 2, s. 32 i n.). W świetle przywołanego stanowiska, przedmiot postępowania istnieje i pozwala na wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie tylko wtedy, gdy istnieje podmiot mogący być stroną, sprawa ma charakter indywidualny i rozstrzyganie o niej następuje w formie decyzji administracyjnej. Istotne znaczenie dla kontynuowania postępowania ma również to, czy sprawa administracyjna ma charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie została dotąd rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata).
Brak prawnych możliwości podjęcia przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia regulującego w sposób władczy i jednostronny konkretną sytuację określonej osoby z tej przyczyny, że w jej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, czyni postępowanie bezprzedmiotowym, co nakazuje je umorzyć. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony – wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyroki NSA z 5 listopada 2008 r., II OSK 1330/07, z 23 grudnia 2008 r., II OSK 1419/07, a także powołany już wyrok NSA z 25 marca 2014 r., II GSK 55/13).
Powyższych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., w ogóle nie wzięło pod rozwagę.
W tej sytuacji zaskarżoną decyzję SKO należało uznać za obarczoną wadą nieważności, jako wydaną w sprawie rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną. Skutkiem tego należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Z kolei poprzedzającą ją decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. nr [...] należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, z uwagi na to, że w obrocie prawnym funkcjonuje inna decyzja ostateczna (tzn. decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]) załatwiająca wnioski skarżącej stanowiące przedmiot rozstrzygnięcia powyższych decyzji. Wprawdzie decyzja Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r., jeśli chodzi o chronologiczny przebieg zdarzeń, została wydana wcześniej, jednakże decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. już z chwilą jej wydania posiadała przymiot ostateczności, przy czym została przez WSA w Gorzowie Wlkp. prawomocnie uznana za zgodną z prawem. Z tego względu w chwili obecnej jedynym sposobem na doprowadzenie do stanu, aby wnioski skarżącej z dnia [...] sierpnia oraz [...] sierpnia 2015 r. pozostawały załatwione jedną decyzją ostateczną, jest uchylenie decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r.
Dodatkowo, mając na uwadze konieczność wyeliminowania sytuacji, w której w jednej sprawie w znaczeniu materialnym, zainicjowanej dwoma wskazanymi wyżej wnioskami strony, toczy się w niewielkich odstępach czasowych, a niekiedy wręcz równolegle, kilka postępowań administracyjnych, a także z uwagi na zasadę ekonomii procesowej, należało na podstawie art. 145 § 3 ppsa umorzyć postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem strony od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] września 2015 r. W konsekwencji, z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku to postępowanie administracyjne zostanie definitywnie zakończone.