Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 września 2010 r., C.M. i J.M. zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 500 zł. 17 września 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku J.M. podał, że otrzymuje rentę w wysokości 906,72 zł (brutto) a jego żona z tytułu zatrudnienia osiąga dochód w wysokości 2.632 zł (brutto). Skarżący wskazał, że leczy się w poradni ortopedycznej, neurologicznej, reumatologicznej a jego żona choruje na cukrzycę.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych
Sygn. akt II SA/Go 649/10 3 z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Należy wskazać, że dochód J.M. i jego żony wynosi około 2.300-2400 zł (netto). Z załączonych dokumentów wynika, że skarżący jest osobą schorowaną i ponosi znaczne wydatki związane z zakupem lekarstw (250 zł). J.M. poniósł także duży wydatek związany z zakupem opału na zimę (2.800 zł).
Z treści formularza PPF wynika, że J.M. nie posiada oszczędności. Z wyciągu z rachunku bankowego nie wynika, aby wnioskodawca dysponował istotnymi środkami pieniężnymi pozwalającymi na pokrycie dodatkowych wydatków poza służącymi zabezpieczeniu podstawowych potrzeb życiowych. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji materialnej. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek J.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.