Uzasadnienie
Zakład [...] Spółka z o.o. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 roku nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2012r., nr [...], którą Starosta cofnął wydaną Zakładowi [...] Spółce z o.o. licencję nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
Skarżąca Spółka zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że zachodzi konieczność udzielenia jej ochrony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji polegającymi na znacznym uszczerbku w majątku. Powołując się na orzecznictwo sądowe Spółka podała, iż w niniejszej sprawie należy tak ukształtować stosunki do czasu jej rozpoznania, by zapobiec tej znacznej szkodzie, zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie miało wpływu na inne sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Ciężar wykazania okoliczności pozwalających na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest przesłanek do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis wyd. 5, Warszawa 2012, s. 227-228).
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka podała jedynie lakonicznie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać znaczny uszczerbek w majątku (chodziło zapewne o majątek Spółki) w żaden sposób nie uzasadniając swojego wniosku ani nie odnosząc go do konkretnych okoliczności faktycznych. Nie wskazała również jakiejkolwiek przesłanki uprawdopodabniającej to niebezpieczeństwo. Za spełnienie tego wymogu nie można było uznać ogólnikowego powołania się na orzeczenia sądowe dotyczące problematyki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Co więcej – w sprawie, w której wydano pierwsze z przytoczonych przez stronę orzeczeń (postanowienie NSA z 12 października 2007 r., II FSK 1490/07), wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uwzględniony właśnie ze względu na ogólnikowe uzasadnienie i niewskazanie konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie aktu lub czynności było uzasadnione.
W konsekwencji brak uzasadnienia wniosku skarżącej Spółki o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi jego merytoryczną ocenę.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.