Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. działający z upoważnienia Starosty Powiatu Kierownik Referatu Pośrednictwa Pracy Powiatowego Urzędu Pracy orzekł o utracie z dniem [...] pażdziernika 2006r. przez I.A. prawa do zasiłku dla bezrobotnych i statusu osoby bezrobotnej, z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] pażdziernika 2006r. do I.A. zostało wysłane wezwanie do stawienia się w dniu [...] pażdziernika 2006r. w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej określany w skrócie - P.U.P.), w sprawie oferty pracy. Wezwanie to było awizowane, co – jak stwierdził organ - w myśl art. 44 k.p.a. oznacza, że zostało stronie doręczone. W wyznaczonym terminie strona w P.U.P. nie stawiła się. Niestawienie się w wyznaczonym terminie, w ocenie organu, uzasadniało orzeczenie o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz statusu osoby bezrobotnej.
Decyzja wydana została na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) – zwaną dalej ustawą oraz art. 104 i art. 44 k.p.a.
Od decyzji organu I instancji I.A. wniosła odwołanie. Strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy oraz art. 6, 7 8, 10, 104 i 44 k.p.a. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że aby przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy mógł być zastosowany, koniecznym jest aby bezrobotny wiedział o wyznaczonym dniu i aby mógł podjąć decyzję o nie stawieniu się. Strona ponadto stwierdziła, że bezrobotnemu który nie został skutecznie zawiadomiony, nie można zarzucić celowości działania, z którym to działaniem wiąże się sankcja. Zdaniem strony zastosowanie przez organ przepisu art. 44 k.p.a. było wadliwe.
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu [...] pażdziernika 2006r. P.U.P. wysłał do strony wezwanie z wyznaczonym terminem stawienia się w P.U.P. w dniu [...] pażdziernika 2006r., w celu przedstawienia oferty pracy. W wyznaczonym terminie strona nie stawiła się w P.U.P., jak również w okresie 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ odwoławczy wskazał również, że w celu przedstawienia oferty pracy, w dniach [...] pażdziernika 2006r. organ I instancji usiłował skontaktować się ze stroną telefonicznie. Skierowane do strony pisemne wezwanie awizowane było dwukrotnie, przy czym powtórne awizo wystawione zostało z datą 31 pażdziernika 2006r. Powołując się na przepis art. 44 § 4 k.p.a. organ stwierdził, iż skierowane do strony wezwanie należy uznać za doręczone.
Od decyzji organu II instancji I.A. wniosła skargę. W skardze skarżąca zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy oraz 7, 8, 10, 11, 44 § 4 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej zawiadomienie o terminie stawiennictwa nie zostało jej skutecznie doręczone, a zatem zastosowanie wobec skarżącej sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie było prawidłowe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
Z brzmienia przytoczonego powyżej przepisu ustawy wynika wprost, że zastosowanie sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - również zasiłku dla bezrobotnych (jeżeli taki bezrobotnemu przysługuje), następuje w przypadku, gdy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym dniu i nie powiadomił w określonym ustawowo terminie o przyczynie niestawiennictwa. A zatem bezrobotny winien być skutecznie powiadomiony o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Dopiero nieusprawiedliwione niestawiennictwo w wyznaczonym terminie, w wypadku skutecznego zawiadomienia bezrobotnego, pociąga sankcję z art. 33 ust. 4 pkt 4.
W niniejszej sprawie kwestią sporną była okoliczność, z jaką datą skarżąca została skutecznie zawiadomiona o terminie stawiennictwa w P.U.P.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca winna stawić się w P.U. P. w dniu [...] pażdziernika 2006r., przy czym wezwanie na piśmie wysłane zostało na adres skarżącej w dniu 23 pażdziernika 2006r. W dniach 19 i 20 pażdziernika pracownik P.U.P. usiłował – bezskutecznie - telefonicznie skontaktować się ze skarżącą w celu zawiadomienia jej o terminie stawiennictwa w P.U.P. Pierwsze awizo pozostawione zostało pod wskazanym adresem w dniu 24 pażdziernika 2006r., drugie natomiast – w dniu 31 pażdziernika 2006r. A zatem w niniejszej sprawie należało uznać, że skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 8 listopada 2006r.
Powyższa konstatacja ma oparcie w treści art. 44 k.p.a., w myśl którego to przepisu, jeżeli doręczenie bezpośrednie lub zastępcze, o których mowa w przepisach poprzedzających - nie jest możliwe, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaści dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, bezpośrednie doręczenie wezwania oraz doręczenie zastępcze – dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu (art. 42 i 43 k.p.a.) nie było możliwe, a zatem prawidłowo zastosowany został tryb doręczenia zastępczego uregulowany w art. 44 k.p.a. Z okoliczności niniejszej sprawy, które nie są sporne, wynika że stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie wezwania skarżącej nastąpiło w dniu 8 listopada 2006r. A zatem, uznając, że zawiadomienie terminie stawiennictwa w P.U.P. w dniu 27 pażdziernika 2006r. nastąpiło dopiero w dniu 8 listopada 2006r., nie można twierdzić, że w tych okolicznościach sprawy zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skutkująca pozbawieniem bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. Jak bowiem wyżej wykazano przepis ten wymaga, aby bezrobotny został skutecznie zawiadomiony o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy.
Skuteczne zawiadomienie o terminie stawiennictwa, nastąpiło - w rozpatrywanej sprawie - w dniu 8 listopada 2006r., tym samym, należy uznać że w dniu 27 pażdziernika 2006r., skarżąca nie była zawiadomiona o terminie stawiennictwa, a ponieważ nie była zawiadomiona – brak było podstaw do przypisania skarżącej obowiązku stawiennictwa w tym dniu w P.U.P. W tej sytuacji – z tych samych względów - również zarzut nieusprawiedliwienia przyczyny niestawiennictwa należy uznać za chybiony. Skoro bowiem należało uznać, że skuteczne zawiadomienie nastąpiło dopiero w dniu 8 listopada 2006r., to wyznaczenie siedmiodniowego terminu do złożenia usprawiedliwienia niestawiennictwa - licząc od dnia 27 pażdziernika 2006r. nie było zasadne. Natomiast należy zwrócić uwagę, że decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] listopada 2006r., a zatem przed upływem siedmiodniowego terminu licząc od dnia 8 listopada 2006r.
Przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie zawierają uregulowań dotyczących sposobu i terminu doręczeń w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami właściwymi w sprawach wynikających z tejże ustawy, a zatem zastosowanie mają odpowiednie przepisy k.p.a.
Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji, wydane zostały z obrazą przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) decyzje organów administracyjnych obydwu instancji zostały uchylone. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.