Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. oddalił skargę L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. uczestnik postępowania J.A. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. 19 stycznia 2009 r. wpłynął do sądu wniosek złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko uczestnik podał, iż otrzymuje rentę w wysokości 799,48 zł (netto). J.A. oświadczył, że znaczną część dochodu przeznacza na zakup lekarstw.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie analiza sytuacji materialnej J.A. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż uczestnik uzyskuje niski dochód z tytułu renty (799,48 zł). J.A. ponosi znaczne wydatki na zakup lekarstw, nie posiada majątku ani oszczędności. W świetle zasad doświadczenia życiowego jest zatem oczywiste, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie całkowicie podstawowych potrzeb życiowych uczestnika.
Reasumując należy stwierdzić, iż J.A. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.