Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją administracyjną z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił Spółdzielczej Grupie Bankowej na umieszczenie reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni 3,92 m2 w pasie drogowym drogi krajowej na terenie działki nr [...] (reklama świetlna umieszczona na budynku) na czas od [...] stycznia 2005r. do [...] grudnia 2005r. Organ ustalił opłatę za ustawienie reklamy w wysokości 5.150,88 zł.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), art. 104 kpa, oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółdzielcza Grupa Bankowa i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podmiot odwołujący się wskazał, że powierzchnia reklamy wynosi 1,96 m2 a nie jak błędnie przyjął organ – 3,92 m2. Odwołujący się wskazał ponadto, że przedmiotowa reklama była umieszczona na budynku banku także w 2004r. i wówczas prawidłowo określono, iż jej powierzchnia wynosi 1,96 m2. Obecnie jej powierzchnia nie uległa zmianie, jest to ciągle ta sama reklama.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2005r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w przypadku reklam dwustronnych przy naliczaniu opłaty uwzględnia się każdą powierzchnię reklamową. Wynika to z rozporządzenia w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. § 1 ust. 2 pkt 3 mówi, że wniosek składany do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia za zajęcia pasa drogowego powinien zawierać lokalizację oraz w przypadku reklam powierzchnię reklamy. Ponadto rozporządzenie w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w § 4 ust. 1 pkt 3 określa, że za zajęcie pasa drogowego ustala się stawki opłat za każdy dzień zajęcia 1 m2 powierzchni reklamy.
Organ wskazał również, że dokonano sprawdzenia stanu faktycznego w terenie i stwierdzono, że reklama jest dwustronna i w związku z tym przyjęto do obliczeń powierzchnię reklamy wynoszącą 3,92m2 (2x1,96 m2).
Decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2005r. Spółdzielcza Grupa Bankowa zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r, o drogach publicznych.
W uzasadnieniu skargi podał, że przedmiotowa reklama jest umieszczona na budynku banku, przymocowana do jego ściany i nie ma żadnego kontaktu z pasem drogowym (nie posiada żadnego wsparcia w postaci słupka, bądź innej podpory, która byłaby wkopana w pasie drogowym). Stanowi element budynku. To ustalenie – w ocenie skarżącego - czyni całkowicie bezzasadnym obciążenie go opłatami za zajęcie pasa drogowego.
Skarżący wskazał ponadto, iż nawet gdyby przyjąć, że zajęcie pasa nastąpiło, to organ dopuścił się błędu w zakresie ustalenia zajętej przez reklamę powierzchni pasa drogowego oraz opłaty za zajęcie niniejszego pasa. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Powierzchnia reklamy wynosi zatem 1,96 m2 a nie jak błędnie przyjął organ 3,92 m2. Opłata za zajęcie pasa drogowego powinna więc wynosić 2.575,44 zł.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 cytowanej ustawy, pas drogowy oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 czerwca 2000r. OPK 2/00 (ONSA 2001/1/11) stwierdził, że w sprawach dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym pas drogowy (droga), jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem.
Wobec tak zdefiniowanego pasa drogowego zawieszenie reklamy na budynku, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie jest umieszczeniem reklamy w pasie drogowym drogi krajowej.
Ustosunkowując się do twierdzenia skarżącego, że powierzchnia niniejszej reklamy wynosi 1,96 m2 a nie jak przyjął organ – 3,92 m2, wskazać należy na treść art. 40 ust. 6 i art. 4 pkt 25 ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 40 ust. 6 stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 25 ustawy reklama jest to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.
Ustawodawca używa zatem pojęcia powierzchni reklamy. Słownikowa definicja powierzchni to " zewnętrzna płaszczyzna, zewnętrzna strona. W matematyce powierzchnią jest dwuwymiarowy twór geometryczny " (Słownik języka polskiego – Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa 1968r. str. 616-617). Niesporne jest, że przedmiotowa reklama ma dwie strony. Oznacza to, że w celu wymierzenia opłaty za zajęcia pasa drogowego należało uwzględnić dwie zewnętrznie płaszczyzny, inaczej dwie zewnętrzne strony. Przedmiotowa reklama zawiera bowiem dwustronny nośnik informacji wizualnej.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
J. Brzezińska G. Staniszewska M. Ruszyński