Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Skarżące stowarzyszenie nie uiściło wpisu sądowego od skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2013 r. Stowarzyszenie [...] zostało wezwane do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został przesłany stronie dnia 6 sierpnia 2013 r. (k. 21 akt sądowych), na adres podany w skardze oraz wykazany w Krajowym Rejestrze Sądowym jako adres tego podmiotu. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została podjęta w terminie. Zarządzeniem z dnia 3 września 2013 r., wydanym na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., przesyłka ta została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 28 sierpnia 2013 r.
Jak wynika z ustaleń Sądu, w wyznaczonym terminie skarżące stowarzyszenie nie uiściło należnego wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Pomimo dwukrotnego awizowania skierowana do strony skarżącej przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie została odebrana. Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd przyjął, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 28 sierpnia 2013 r., tj. licząc 7 dni od pozostawienia w siedzibie skarżącego stowarzyszenia drugiego awizo w dniu 21 sierpnia 2013 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu, upłynął z dniem 4 września 2013 r. Skarżące stowarzyszenie we wskazanym terminie nie uiściło wymaganego wpisu sądowego od skargi, w terminie tym nie został również złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy skarga dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu i nie może ona zostać rozpoznana pod względem merytorycznym.
Z powyższych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.