Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2019 r. Z.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji.
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp., działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił powyższą skargę.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Z.G. wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na to postanowienie. W jej treści zawarł też wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SPP/Go 3/20 referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowienie to jest prawomocne od dnia 5 marca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należało odrzucić.
Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko - radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r.. sygn. akt FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421).
Pouczenie w tym przedmiocie zostało skierowanie do skarżącego w piśmie Sądu z dnia 4 grudnia 2019 r., wraz z którym doręczono skarżącemu odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem. Skarżący natomiast sporządził i wniósł skargę kasacyjną osobiście, jednocześnie nie wykazując, że jest jednym z podmiotów wskazanych powyżej. Określony brak skargi kasacyjnej, jest brakiem tego typu, że odrzucenie skargi w tym wypadku nie wymaga uruchomienia trybu usuwania braków formalnych (por. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 562). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04 stwierdził, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.