Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 lutego 2015 r. H.D. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Dnia 17 lutego 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF.
W uzasadnieniu wniosku H.D. podał, że pobiera emeryturę w wysokości 1.248 zł (netto), a jego żona w kwocie 1.324 zł (netto). W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił ponoszone wydatki (opłaty za energię elektryczną - 192 zł miesięcznie, za gaz – 67 zł, za wodę i kanalizację – 75 zł, za wywóz śmieci – 24 zł, za telefony – 62 zł, wydatki na leczenie – 400 zł, na opał – 550 zł). Nadto skarżący wyjaśnił, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Wniosek jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Analiza sytuacji materialnej H.D. prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Należy wskazać, że skarżący wraz żoną z tytułu emerytur posiadają miesięczny dochód w wysokości 2.572 zł (netto). Zważyć trzeba, że skarżący spłaca w ratach (50 zł miesięcznie) zaległość podatkową oraz kredyt (155 zł miesięcznie). Nie można również pominąć, że H.D. jest osobą niepełnosprawną i ponosi znaczne wydatki na zakup leków. Nadto z rachunku bankowego wynika, że skarżący dysponuje niewielkimi środkami pieniężnymi.
Biorąc pod uwagę ww. okoliczności uznano, iż uzasadnione jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, bowiem sytuacja finansowa nie pozwala mu na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek H.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.