Uzasadnienie
W dniu 4 lipca 2004 r. N.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, skargę na decyzje tego organu z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Przedmiotowa skarga nie została opłacona przez skarżącego poprzez uiszczenie należnego wpisu.
Przepis art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270, zm. Dz. U. Nr 162. poz. 1692) stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl przepisu art. 220 § 1 cytowanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Zgodnie z przepisami art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy, skarżący został wezwany przez Sąd do uiszczenia, wpisu należnego od skargi w kwocie 200,00 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie Sądu w związku z nieobecnością adresata, awizowano w dniu 28 października 2005 r. oraz powtórnie w dniu 7 listopada 2005 r.
Należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 73 ww. ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Wprawdzie zawarcie w tym przepisie regulacji o jednokrotnym awizowaniu jest przyczyną wielu kontrowersji, zwłaszcza w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 (OTK-A 2002, nr 5. poz.
60) wskazującego, że przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, w brzmieniu przewidującym siedmiodniowy okres przechowywania przesyłek - pism sądowych w placówce pocztowej, a tym samym uniemożliwiał powtórne zawiadomienie adresata o tym piśmie, był niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Niezależnie jednak od dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w powyższej sprawie wykładni konstytucyjnej zasady prawa do sądu, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, skoro ustawodawca w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosował jednokrotne awizowanie pism sądowych, przepis ten należy stosować zgodnie z jego ustawowym brzmieniem.
Nie może mieć zatem w tej sytuacji zastosowania przepis niższej rangi - § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 1999 r. w obecnym brzmieniu, stanowiący o dwukrotnym awizowaniu przesyłek w celu realizacji postanowień art. 139 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego, pomimo delegacji zawartej w przepisie art. 65 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (sprzeczność z przepisem ustawy regulującej tryb postępowania przed sądami administracyjnymi).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, zgodnie z przepisem art. 73 ww. ustawy wezwanie z dnia 25 października 2005 r. należy uznać za prawidłowo doręczone skarżącemu przez pocztę, na adres wskazany w skardze w dniu 5 listopada 2005 r. Od tego dnia rozpoczął zatem bieg siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu należnego od skargi. którego bezskuteczny upływ nastąpił z dniem 14 listopada 2005 r. (art. 83 § 2 ww. ustawy).
Na podstawie akt sprawy ustalono, iż skarżący nie uiścił wpisu należnego od skargi we wskazanym wyżej terminie. Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby uwzględnić dwukrotne awizowanie przesyłki - wezwania Sądu. to wpis nie został uiszczony także w terminie siedmiu dni od dnia, który można by uznać za dzień doręczenia przesyłki w ten sposób.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.