Uzasadnienie
J.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną wcześniej w tym przedmiocie decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Wnosząc skargę, skarżący nie uiścił wpisu sądowego.
Zarządzeniem z dnia 11 września 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł – stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu dnia 16 września 2009 r. (k. 15 akt). W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu dnia 16 września 2009 roku. Termin do wykonania wezwania upłynął zatem bezskutecznie z dniem 23 września 2009 roku. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego, do którego został wezwany.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.