Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. oddalił skargę B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. [...] w przedmiocie odmowy wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżąca w ustawowym terminie złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku. 20 grudnia 2007 r. do Sądu wpłynął wniosek B. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż wraz z mężem z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych, zasiłku pielęgnacyjnego dysponuje dochodem w wysokości 1.332,55 zł. B. D. przedstawiła koszty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz - 85 zł, energia elektryczna - 68 zł, gaz - 100 zł), a także z zakupem leków (250 zł). Skarżąca oświadczyła, że nie posiada oszczędności ani majątku, a jej mąż spłaca kredyty.
Wniosek jest uzasadniony.
Należy wskazać, że skarżąca w niniejszej sprawie z mocy ustawy jest zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Analiza sytuacji materialnej prowadzi do wniosku, że B. D. nie posiada środków które mogłaby przeznaczyć na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca wraz z mężem dysponuje niewielkim dochodem (1.332,55 zł), spłaca kredyty, nie posiada innego majątku ani oszczędności.
W świetle zasad doświadczenia życiowego jest zatem oczywiste, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej męża. W takiej sytuacji trudno mówić o możliwości dokonywania przez B. D. oszczędności w wydatkach w celu ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Nie można także pominąć, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.).
W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o ustanowienie radcy prawnego zawiera usprawiedliwione podstawy.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.