Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2022 r. C.Ś., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
W treści skargi pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody w postaci utraty prawa jazdy, które jest mu niezbędne w codziennym życiu. Skarżący wraz z żoną mieszkają na wsi, która jest w zasadzie wykluczona komunikacyjnie. Żona C.Ś. – Z.Ś. choruje, co wiąże się z koniecznością dojazdów do lekarzy,m.in. do [...]. Prawo jazdy jest również niezbędne skarżącemu, aby dojechać do marketu w celu zrobienia zakupów. Skarżący ma tylko 3 miesiące, aby przedłożyć badania lekarskie do Starostwa Powiatowego, a na badania w WOMP w chwili obecnej czeka się po 4-5 miesięcy. Może okazać się, że do chwili wydania wyroku skarżący utraci uprawnienia z powodu nieprzedłożenia badań lekarskich z WOMP, co spowoduje zagrożenie dla egzystencji jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy.
Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12, z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15, dostępne w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). Obowiązkiem Sądu jest jedynie ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku, pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków.
W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie został poparty ani wyczerpującą argumentacją, ani nie przedłożono żadnych dowodów, które pozwoliłyby dać wiarę twierdzeniom, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca skierowania skarżącego na badania lekarskie w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że stan zdrowia strony może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym innym uczestnikom ruchu. Podkreślić należy, że wprawdzie wykonanie zaskarżonej decyzji o skierowaniu skarżącego na badania przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami może wiązać się z pewnymi dolegliwościami związanymi np. z koniecznością osobistego stawiennictwa na badanie, zaangażowaniem czasowym czy koniecznością zorganizowania żonie transportu do lekarza (co nie jest trudne zważywszy na to, że wieś, w której mieszka skarżący jest bezpośrednio skomunikowana z [...] (autobus)), jednak nie rodzi to powstania wobec skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków – w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 17 września 2020 r. sygn. akt I OZ 553/20).
W tej materii Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował jednolite stanowisko. Analiza zaś wniosku skarżącego złożonego w tej sprawie nie zawiera argumentacji przemawiającej za uznaniem występowania w sprawie nieodwracalności skutków tej decyzji czy poniesienia znacznej szkody. Ponadto wstrzymanie wykonania decyzji mogłoby skutkować stanem zagrożenia zarówno dla samego skarżącego jak i bezpieczeństwa publicznego.
Stwierdzić zatem należy, że przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a nie zostały w żaden sposób przez wnioskodawcę skonkretyzowane, tym samym wnioskodawca nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazał na - pozostającą bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku – troskę o dojazd żony do lekarza, na zakupy do marketu, czy obawę o to czy zdąży przedłożyć badania lekarskie do Starostwa.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.