Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), art. 4 pkt 22 lit. I), art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201), art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988) Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego w [...] nałożył na T G. Sp.z o.o. karę pieniężną w kwocie 2000 zł. za wykonywanie w dniu [...] r. przewozu drogowego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] nieposiadającym aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Stwierdzone naruszenie wyczerpuje dyspozycję art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 9.1 załącznika nr 3 do wyżej wymienionej ustawy.
Powyższa decyzja została skarżącej doręczona w dniu [...] r.
Od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 8 kpa, art. 78 § 1 w zw. z art. 10 kpa, art. 9 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Pismem z dnia [...] r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku strona dołączyła odwołanie z dnia [...] r od decyzji organu I instancji. Wniosek wraz z odwołaniem zostały wniesione w dniu [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie). We wniosku o przywrócenie terminu strona podała, że o tym iż odwołanie zostało wniesione po terminie dowiedziała się z pisma Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przekazującego odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], doręczonego w dniu [...] r. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania strona powołała się na okoliczność, iż osoba odpowiedzialna w jej firmie za odbiór korespondencji, jej nadawanie oraz wprowadzenie do księgi nadawczej, w dniu [...] r. przebywała na urlopie wypoczynkowym i nie mogła nadzorować przebiegu wychodzącej korespondencji. Osoba ją zastępująca z przyczyn niezrozumiałych nadała przesyłkę w dniu następnym, tj. [...] r. Zgodnie z zarządzeniem wewnętrznym przedsiębiorstwa T sp. z o.o., sp.k. z siedzibą w [...] z [...] r. "[...] ma obowiązek nadać za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu jego podpisania przez Prezesa zarządu lub Inną osobę upoważnioną do podpisu danego dokumentu, chyba, że z pisemnego polecenia wynika, aby dana korespondencja była nadana w innym terminie".
Skarżąca wskazała, że ze strony odwołującego nie było żadnego pisemnego polecenia do nadawania korespondencji w innym dniu, aniżeli jego sporządzenie i podpisanie. Odwołujący w żadnym wypadku nie zawinił w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, bowiem wynikało to z niedopełnienia obowiązków pracownika. Podległy pracownik przechodzi okresowe szkolenia w zakresie funkcjonowania przedsiębiorstwa, w tym zna biegle znajomość obowiązujących procedur wewnętrznych, w tym sposobu obiegu korespondencji.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 134, art. 127 § 1 i § 2, art. 129 § 1 i § 2, art. 57 § 1 § 5 pkt 2 kpa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zaskarżona decyzja I instancji doręczona została stronie w dniu [...] r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] r. Z akt sprawy wynika, że odwołanie wniesione zostało w dniu [...] r. w Urzędzie Pocztowym w [...], a zatem 1 dzień po terminie wyznaczonym w kpa do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zostało doręczone stronie w dniu [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]wydanym na podstawie na podstawie 58 § 1 i § 2, art. 59 § 1 i § 2 kpa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] odmówił T Sp.z o.o. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nr [...] z [...] r.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w zaskarżonym orzeczeniu organ I instancji zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania do Dyrektora izby Administracji Skarbowej w [...] za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej Instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 kpa). Stosownie do art. 129 § 1 i 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie, do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. osobę. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru nr [...] wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru w lokalu siedziby przedsiębiorcy [...] r., a zatem 14- dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] r. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie od decyzji organu I instancji zostało nadane listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu [...] r., a więc 1 dzień po terminie do wniesienia odwołania.
Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem nr [...] z [...] r. uznał, że Państwa odwołanie z [...] r. (nadane [...] r. w UP [...]) od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nr [...] z [...] r. zostało złożone z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania i nie podlegało rozpatrzeniu. Postanowienie doręczono w dniu [...] r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji został nadany listem poleconym w Urzędzie Pocztowym [...] r. Organ przytoczył treść art. 58 kpa i wskazał, że w przedmiotowej sprawie wymienione w nim przesłanki nie zostały spełnione jednocześnie, bowiem strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże sią z obowiązkiem Strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy Strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało sią niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Powyższe oznacza, iż Strona stosowną argumentacją winna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem).
Zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako okoliczność mającą wykazać brak winy w uchybieniu terminu skarżąca wskazała, że osoba odpowiedzialna za odbiór korespondencji, jej nadawania oraz wprowadzenia do księgi nadawczej w dniu [...] r. przebywała na urlopie wypoczynkowym i nie mogła nadzorować przebiegu wychodzącej korespondencji. Osoba ją zastępująca z przyczyn niezrozumiałych nadała przesyłkę w dniu następnym, tj. [...] r. W firmie skarżącej wprowadzone zostały odpowiednie procedury dotyczące nadawania pism za pośrednictwem operatora pocztowego.
W ocenie organu II instancji skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Organ podkreślił, że przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy w jego niedochowaniu. Usprawiedliwiają je zatem tylko okoliczności nagłe, nieprzewidywalne, takie których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem organu nie można zatem przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot się posługuje. Wybór pracowników jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na Inne osoby fizyczne lub prawne.
Odnosząc się do okoliczności podanych we wniosku organ odwoławczy podkreślił, że nie stanowią one wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu, gdyż wysłanie odwołania przez pracownika po terminie nie świadczy o braku winy strony w niedochowaniu terminu, gdyż za działania pracownika strona ponosi skutki prawne jak za swoje własne. Skoro uchybienie terminu zostało spowodowane zaniedbaniem pracownika, to należy uznać, że strona nie dołożyła należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, działając na własne ryzyko. To bowiem na stronie postępowania spoczywał obowiązek takiego zorganizowania wysyłki korespondencji, aby nie było przeszkód w terminowym przekazaniu odwołania. Nie ma więc wątpliwości, że niedochowanie terminu było zawinione przez pracownika, co - zgodnie z jednolitym i utrwalonym poglądem - powoduje skutki również dla pracodawcy. Inne rozumienie związku między posłużeniem się przez stronę postępowania podległą jej w ramach jakiegoś stosunku prawnego osobą trzecią do dokonania czynności procesowej a winą tejże osoby prowadziłoby do generalnego zwolnienia strony z odpowiedzialności za staranność w wyborze, a w konsekwencji do obchodzenia terminów zawitych.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania T Sp. z o.o. sp. k., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa oraz pogłębienia ich kultury prawnej, a także nieprzyczynienie się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa, 2. art. 58 § 1w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego spraw oraz niewyczerpujące odniesienie się do okoliczności faktycznych powołanych przez Skarżącą w treści odwołania co skutkowało zaniechaniem podjęcia wszelkich możIiwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 3. art. 58 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 1 kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, a także zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez co wydano postanowienie naruszające słuszny interes strony, 4. art. 58 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, mimo że we wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca w sposób szczegółowy opisała zaistniałą sytuację faktyczną oraz wykazała, że do uchybienia terminu doszło z przyczyny niezawinionej i niezależnej od Skarżącej, 5. art. 58 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i dokonanie przez Organ oceny stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w związku z przygotowaniem odwołania i nadaniem korespondencji, podczas gdy Spółka w treści wniosku wskazała, iż obowiązuje u niej procedura wewnętrzna obiegu korespondencji oraz każdy z pracowników odbywa szkolenia z tych procedur wewnętrznych, co wykazuje brak winy w uchybieniu terminu oraz dołożenie należytej staranności w działaniu.
W następstwie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) (dalej jako - p.p.s.a.) - lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie je z obrotu prawnego.
Podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 58 k.p.a. w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). W przywołanym przepisie zamieszczono przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, ażeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Przesłankami tymi są: wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniesienie tego wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednoczesne z wniesieniem wniosku - dopełnienie czynności, dla której określony był termin oraz uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.
W badanej sprawie w określonym terminie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jednocześnie wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji, jednak, w ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w zachowaniu terminu była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 331).
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar czy nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 lipca 2011 r., II OSK 1096/11,; z 7 września 2010 r., I OSK 1459/09; z 10 września 2010 r., II OZ 849/10; z 30 listopada 2006 r., II OSK 1397/05).
Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r.,I OZ 91/15).
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Tym samym, przy ocenie winy, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu choćby w postaci lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1370/18).
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się również, że przeszkoda o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 110/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2179/11). Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć nadto charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać również pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1645/16).
Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji z dnia z dnia [...] r. nr [...] została stronie doręczona w dniu [...] r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 127 § 2 kpa upływał w dniu [...] r., natomiast odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione w dniu [...] r. Wobec powyższego prawidłowe są ustalenia dotyczące przekroczenia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania. Jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała okoliczność, która miała miejsce w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, co oznacza że przez okres wcześniejszy nie było żadnych przeszkód w dokonaniu określonej czynności procesowej. Powyższą okoliczność należy oceniać przez pryzmat obowiązku zachowania wymaganej staranności i dbałości o bieg własnych spraw procesowych.
Ponadto, abstrahując od powyższej uwagi należy wskazać, że przywołane przez skarżącą okoliczności mające w jej ocenie uzasadniać uchybienie terminu, nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że strona postępowania na zasadzie ryzyka ponosi odpowiedzialność za działania zatrudnionego pracownika jak za swoje własne. Obowiązek organizacji wysyłki korespondencji spoczywa na stronie postępowania, a uchybienia w tym zakresie skutkujące nieterminowym wysłaniem odwołania nie stanowią nagłej, nadzwyczajnej okoliczności, w rozumieniu art. 58 § 1 kpa, której nie można było przewidzieć i która uzasadnia uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej.
W konsekwencji - niedochowanie terminu zawinione przez pracownika powoduje skutki również dla pracodawcy. W tym stanie sprawy przywołane w skardze okoliczności nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu oraz argumentacja organu są prawidłowe. Zgodzić się należy z organem, że odmienna interpretacja obowiązujących w tym względzie przepisów prawa prowadziłaby do zwolnienia strony z odpowiedzialności za staranność w wyborze, a w konsekwencji do obchodzenia terminów zawitych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.