Uzasadnienie
M. K-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2023 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym przez nią zakresie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2023 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie doręczono skutecznie skarżącej w dniu 21 marca 2023 r., która wpłaciła na rachunek Sądu wskazaną wyżej kwotę w dniu 30 marca 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi zawsze poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako p.p.s.a.) oraz czy została prawidłowo opłacona.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, zainicjowane wnioskiem M. K-S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu postępowanie zostało prawomocnie zakończone postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2023 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 14 marca 2023 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Wezwanie odebrał w dniu 21 marca 2023 r. dorosły domownik skarżącej – W.S. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 39).
W świetle art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma, doręczenie należało uznać za skuteczne. Zatem wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin, w którym skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego na nią obowiązku upłynął w dniu 28 marca 2023 r. (wtorek). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy polecenia przelewu (k. 40), skarżąca wpłaciła wymaganą kwotę na rachunek bankowy Sądu w dniu 30 marca 2023 r., a zatem dwa dni po upływie terminu.
Wobec tego, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem (postanowienie NSA z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11), na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (punkt 2 sentencji).