Uzasadnienie
Pismem złożonym w dniu 23 kwietnia 2014 r., D.B. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na brak działań ze strony Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawach wszczętych wnioskami z [...] marca, [...] kwietnia oraz [...] kwietnia 2014 r.
Po zapoznaniu się z pisemnymi wyjaśnieniami organu pierwszej instancji oraz zbadaniu okoliczności sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) uznało zażalenie D.B. za nieuzasadnione, nie dopatrując się w działaniach Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej uchybień w terminowości załatwiania spraw wszczętych żądaniami wnioskodawczyni.
Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem oraz zarzucając jego autorom niekompetencję i brak kwalifikacji do załatwiania tego typu spraw. Wniosła o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z treści pisma D.B. złożonego w Samorządowym Kolegium Odwoławczym dniu [...] kwietnia 2014 r. wynika, że zarzuca ona Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej bezczynność w przedmiocie załatwienia spraw wszczętych jej pisemnymi wnioskami z [...] marca, [...] kwietnia oraz [...] kwietnia 2014 r. o przyznanie pomocy materialnej. Pismo to wyczerpuje znamiona zażalenia na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracyjny pierwszej instancji jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, co wynika z treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi wyłącznie warunek formalny wniesienia tej skargi i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia w tym przedmiocie ma charakter wpadkowy, incydentalny, przy czym powinno mieć ono formę postanowienia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, nie rozstrzyga ono o istocie sprawy i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (postanowienie NSA z 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12, LEX nr 1145135).
Skoro postanowienie wydane na skutek wniesienia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., to nie podlega ono kontroli sądów administracyjnych. Nie można zatem przyjąć, że przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Jeżeli skarżąca uważa, że jej interes prawny został naruszony przez bezczynność Dyrektora MOPS poprzez niezałatwienie wniosków o przyznanie pomocy materialnej, może wnieść za pośrednictwem tego właśnie organu skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w opisywanym przedmiocie. Wniesienie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowiło wypełnienie warunku dopuszczalności takiej skargi.
W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 tego przepisu.