Uzasadnienie
Wójt Gminy wydał w dniu [...] sierpnia 2022 r. postanowienie nr [...], którym – na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, określanej dalej jako k.p.a.) – sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] wydanej dla inwestycji pod nazwą "Budowa 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogą wewnętrzną" na działce nr [...] w ten sposób, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w punkcie B.1.4d tiret pierwsze jest: "kąt nachylenia: 25 -45°", a powinno być "kąt nachylenia: 35-45°".
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. może prostować z urzędu błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach. Zdaniem Wójta popełniono oczywistą omyłkę w zakresie ustalenia dopuszczalnego zakresu kąta nachylenia połaci dachowej, gdyż z załącznika nr 3 (część opisowa analizy i wyników analizy architektoniczno – urbanistycznej) do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że właściwy jest zakres kąta nachylenia połaci dachowej 35-45o.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 § 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie w trybie sprostowania zmiany istotnych warunków zabudowy, tj. parametrów kąta nachylenia dachu w sytuacji, gdy błędne ustalenie kąta nachylenia dachu w przedmiotowej sprawie było skutkiem niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej jako r.s.u.w.) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 503; dalej jako u.p.z.p.), a co za tym idzie, skoro niniejszy błąd narusza przepisy prawa materialnego, niedopuszczalnym jest potraktowanie go jako oczywistej omyłki i sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.pa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Istotną cechą błędu lub innej omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość tę można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami.
Zdaniem Kolegium, analiza treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] wykazała, że na stronie 10 oraz na stronie 14, kąt nachylenia połaci dachowej to 35o – 45o. Również na stronie 4 załącznika nr 3 do decyzji o warunkach zabudowy wskazano kąt nachylenia połaci dachowej 35o – 45o. W ocenie organu, umieszczenie na stronie 2 decyzji w punkcie B.1.4 d zapisu: kąt nachylenia "25 45°", jest oczywistą omyłką, która mogła być naprawiona na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., Z.G. – działając przez profesjonalnego pełnomocnika - zaskarżył zarówno decyzję Kolegium z [...] października 2022 r. o warunkach zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji, jak i wskazane wyżej postanowienie Kolegium. Zarządzeniem z 19 grudnia 2022 r. wyłączono do odrębnego rozpoznania skargę w części dotyczącej powołanego postanowienia o sprostowaniu. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 § 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie w trybie sprostowania zmiany istotnych warunków zabudowy, tj. paramentów kąta nachylenia dachu, w sytuacji gdy błędne ustalenie kąta nachylenia dachu w przedmiotowej sprawie było skutkiem niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 1 r.s.u.w. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a co za tym idzie, skoro niniejszy błąd narusza przepisy prawa materialnego, oczywiście niedopuszczalnym jest potraktowanie go jak oczywistej omyłki i sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem kontroli sądowoadminstracyjnej pod względem legalności przeprowadzonej w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako p.p.s.a.) było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienia Wójta Gminy o sprostowaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...].
Istota tego sprostowania sprowadzała się do zastąpienia w powyższej decyzji minimalnego kąta nachylenia dachu z 25°na 35°.
Podstawę powyższych postanowień stanowił art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.).
Wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 powinny cechować się oczywistością. Oczywistość omyłki wynika z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnikami. Interpretacja pojęć "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "oczywiste omyłki" powinna uwzględniać ich potoczne znaczenie (por. P. Przybysz, K.p.a. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, t. 1 i 3 do art. 113 i powołane tamże orzecznictwo). Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., I OSK 2040/14). Oczywistość omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między zamierzeniem organu a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów (por. wyrok NSA z 19 lipca 2002 r., IV SA 498/01).
Sprostowanie nie może powodować zmiany stanu faktycznego przedstawionego w decyzji na stan, który nie odpowiada zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. (por. wyrok NSA z 24 września 2009 r., II OSK 1439/08). Przy czym art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do k.p.a.,LEX/el. 2023, t. 3 do art. 113). Należy zatem podzielić pogląd zawarty w wyroku NSA w Lublinie z 13 sierpnia 1998 r., I SA/Lu 1091/96, że możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję.
W judykaturze i piśmiennictwie dominuje stanowisko, które dopuszcza możliwość sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. oczywistych niezgodności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem. Stanowisko to jest bardziej racjonalnym w praktyce stosowania prawa. Należy bowiem wskazać, iż wielokrotnie rozbieżność pomiędzy tymi dwoma częściami decyzji ma w istocie charakter obiektywnie oczywisty i niebudzący wątpliwości. W tej sytuacji arbitralna niemożność sprostowania błędów w decyzji wydawałaby się rozwiązaniem nazbyt restrykcyjnym i całkowicie nieuzasadnionym w realiach danego postępowania. Stąd też tego rodzaju wady decyzji wymagają za każdym razem odrębnej indywidualnej analizy i nie można wyrazić kategorycznego poglądu, że każda rozbieżność między sentencją a uzasadnieniem będzie uznana za błąd niedający się usunąć w trybie sprostowania (por. D. Kucharski, Sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji, LEX/el 2017 i powołane tamże orzecznictwo, Cz. Martysz, K.p.a. Komentarz, t. II, LEX 2010, t. 4 do art. 113).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż zasadnie organy obu instancji uznały, iż możliwe jest sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. wielkości minimalnego kąta nachylenia dachu z 25° na 35° w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy. Już bowiem tylko powierzchowna analiza treści uzasadnienia powyższej decyzji oraz załącznika do niej w postaci wyników analizy urbanistycznej, stanowiącej zasadniczy dowód w sprawie, wskazuje na widoczne w świetle akt sprawy rozbieżności między zamierzeniem organu a doborem poszczególnych cyfr dla określenia w rozstrzygnięciu minimalnego kąta nachylenia dachu, który powinien wynieść 35° a nie 25°.
Warto podkreślić, że nie doszło do zmiany stanu faktycznego w wyniku powyższego sprostowania treści decyzji. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ, używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem. Wówczas niewątpliwie sprostowanie jest nieprawidłowe. Prawidłowość ustalenia tego parametru na poziomie 35° przyznaje zresztą skarżący, zarówno w odwołaniu od decyzji, jak również w skardze, a tym samym w żadnym razie nie można mówić o naruszeniu praw podmiotowych stron postępowania.
Odmienna ocena zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji raziłaby nadmiernym formalizmem i restrykcyjnością, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.