Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w sprawie skierowania K.K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji Prokurator zarzucił:
- 1) naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 122 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 2 pkt 20 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) poprzez błędną interpretację, iż w świetle powyższych przepisów K.K. nie można uznać za kierującego pojazdem a w konsekwencji nie można poddać go badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na to, że w rzeczywistości nie potwierdzono aby on kierował faktycznie pojazdem, który to element zdaniem organu drugiej instancji jest konieczny do skierowania K.K. na badania lekarskie, podczas gdy właściwa interpretacja powyższych przepisów przy uwzględnieniu wykładni celowościowej wskazuje, że decyzja Starosty o skierowaniu K.K. była słuszna;
- 2) naruszenie przepisu postępowania – art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] i umorzenie postępowania pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego na skutek błędnej interpretacji przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 2 pkt 20 ustawy Prawo o ruchu drogowym i mylnym uznaniu, iż brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do wydania decyzji o skierowaniu K.K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Stawiając powyższe zarzuty, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu administracyjnego drugiej instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 marca 2007 r. termin rozprawy w niniejszej sprawie został wyznaczony na dzień 18 kwietnia 2007 r. Przed dniem rozpoczęcia rozprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.) uwzględniło skargę Prokuratora w całości, uchyliło własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w sprawie skierowania K.K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wraz ze wspomnianą decyzją Kolegium skierowało do Sądu wniosek o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2007 r. Prokurator poparł wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wobec uwzględnienia przez ten organ skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, wobec jego bezprzedmiotowości, należało umorzyć.
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzję nr [...], uwzględniającą skargę Prokuratora w całości. Termin rozprawy został natomiast wyznaczony na dzień 18 kwietnia 2007 r. Tym samym spełniona została wynikająca z art.. 54 § 3 p.p.s.a. przesłanka terminu wydania decyzji uwzględniającej skargę.
Uwzględnienie skargi przez organ administracji publicznej w trybie autokontroli, przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a. oznacza, że skarga jako środek zaskarżenia działania lub bezczynności organu administracji publicznej została "skonsumowana" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II., s. 353). W tej sytuacji, zasadne staje się umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 348; wyrok NSA z 25 października 2005 r., II OSK 85/05, LEX nr 188791). W myśl tego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. (skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony).
Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.