Uzasadnienie
Decyzją [...], działający z upoważnienia Starosty S., Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po wznowieniu postępowania i ponownym rozpoznaniu sprawy w tym trybie, odmówił uznania E.G. za osobę bezrobotną od dnia 4 stycznia 2002r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu w okresie od 2 stycznia 1974r. do 30 września 2002r. Jednocześnie organ uchylił decyzje ostateczne wydane z upoważnienia Starosty S.:
- - [...] w sprawie nabycia przez E.G. statusu bezrobotnego od dnia 4 stycznia 2002r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002r.
- - [...] w sprawie utraty statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 4 stycznia 2002r. na wniosek bezrobotnego.
Decyzja organu pierwszej instancji została podjęta po następujących ustaleniach: Strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 4 stycznia 2002r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002r. W dniu rejestracji, tj. 4 stycznia 2002r. strona złożyła pisemny wniosek o wy rejestrowa nie z dniem 4 stycznia 2002r. W związku z tym, na mocy decyzji z dnia [...] strona utraciła status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, na swój wniosek.
W dniu 10 lutego 2003r. E.G. ponownie zarejestrował się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 18 lutego 2003r., który pobierał do 17 lutego 2004r.. Podczas rejestracji strona przedłożyła świadectwo pracy wydane w dniu 30 września 2002r. przez Przedsiębiorstwo Budowy i Utrzymania Dróg w upadłości, z którego wynika, że była zatrudniona w okresie od 2 stycznia 1974r. do 30 września 2002r.
Organ podał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust.3 pkt l i 2 lit. a-e i g, lub cudzoziemiec -członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nie uczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Stosownie do postanowień ww. przepisu strona w dniu 4 stycznia 2002r. nie mogła być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ w tym czasie była zatrudniona w Przedsiębiorstwie Budowy Dróg i Utrzymania Dróg.
Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł E.G. przedstawiając przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Ponadto skarżący stwierdził, iż przedstawił świadectwo pracy dokumentujące jego pracę w okresie od 2 stycznia 1974r. do 31 grudnia 2001 r.
Decyzją [...] Wojewoda Lubuski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji oraz podkreślił, iż E.G. został pozbawiony statusu bezrobotnego z powodu pozostawania w zatrudnieniu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Lubuskiego wniósł E.G., podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił swoje niezadowolenie z dotychczasowego postępowania, kładąc nacisk na postępowanie w sprawie zasiłku przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołano argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ zaznaczył, iż zarzuty przedmiotowej skargi nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania.
Wobec niejednoznacznej treści skargi w zakresie określenia jej przedmiotu zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 listopada 2007r. wezwano skarżącego do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pismem [...] E.G. uzupełnił skargę stwierdzając, iż dotyczy ona decyzji [..] Wojewody Lubuskiego [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji uchylającej ostateczne decyzje w sprawie nabycia oraz utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę nie może orzekać w zakresie szerszym, niż rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracji publicznej, nie może także zastąpić tych organów w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a ma jedynie dokonać kontroli zgodności z prawem merytorycznych orzeczeń tych organów i prowadzonego przez nie postępowania. Jednakże na mocy przepisu art. 135 ww. ustawy, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd zważył, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, toczącej się w trybie wznowieniowym.
Na wstępie należy podkreślić, że decyzje ostateczne (w rozumieniu K.p.a.) -decyzje, od których nie służy odwołanie), w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 zd. 2). Kodeks jasno określa przesłanki i tryby uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych (rozdział 12a i 13 K.p.a.).
Dopuszczalność takiej weryfikacji decyzji ostatecznych tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia trwałość tych decyzji i przyczynia się do gwarantowania pewności obrotu prawnego.
Jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, uregulowanym w Rozdziale 12 K.p.a., jest postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Omawiana instytucja procesowa stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 Kpa, wznawia się postępowanie w sprawie, jeżeli
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 K.p.a.). Poza wskazanymi wyżej przesłankami pozytywnymi wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, ustawodawca w art. 146 § 1 i 2 K.p.a. wprowadził dwie przesłanki negatywne, ograniczające możliwość uchylenia decyzji administracyjnej w omawianym trybie nadzwyczajnym.
Po myśli przepisu art. 147 i art. 149 K.p.a., wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia, z urzędu lub na żądanie strony. Postanowienie to jest aktem o charakterze wyłącznie procesowym - stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie bowiem, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki do rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 K.p.a. Wznowione postępowanie kończy się decyzją, w której organ:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a. Jeżeli zatem organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznawania sprawy administracyjnej. Nie może bowiem nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwości decyzji, uchylić jej w tym trybie.
- 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1 i 145a K.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych),
- 3) stwierdza wydanie uprzedniej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje oraz okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i § 2, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 K.p.a.).
Organy rozpoznające niniejszą sprawę we wznowionym z urzędu postępowaniu (postanowienie z dnia 18 kwietnia 2007 r.) uznały, iż zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych wydaniem ostatecznych decyzji z upoważnienia Starosty S. z dnia [...] o tożsamym numerze [...], tj. decyzji w sprawie nabycia przez E.G. statusu bezrobotnego od dnia 4 stycznia 2002 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 stycznia 2002 r. oraz decyzji o utracie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 4 stycznia 2002 r., na wniosek bezrobotnego.
Wobec powyższego organy zakończyły ostatecznie wznowioną z urzędu sprawę w dniu 6 września 2007 r., uchylając wskazane wyżej decyzje Starosty oraz orzekając o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 4 stycznia 2002 r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 30 września 2002 r. W decyzji organów zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji nie przytoczono przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, konkretyzacji tej przesłanki nie umożliwia także analiza treści uzasadnienia decyzji. Po wskazaniu stanu faktycznego sprawy i dokonanych ustaleń, skutkujących wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, organy przystąpiły bowiem do ponownego rozstrzygania sprawy co do istoty. Jedynie z treści postanowienia z dnia 18 kwietnia 2007 r. o wznowieniu postępowania zdaje się wynikać, iż skoro jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., we wznowionym postępowaniu organy dokonywały ustaleń czy postępowania, w których zapadły decyzje ostateczne, dotknięte były wadliwością, określoną w ww. przepisie.
W ocenie Sądu, już ta wada uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jak wskazano powyżej wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją o charakterze wyjątkowym, która prowadzić może do przełamania zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, zatem postępowanie to winno być prowadzone ze szczególną dbałością o przestrzeganie regulujących je przepisów oraz zasad ogólnych procedury administracyjnej. Także decyzja, która je kończy musi zawierać szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 3 K.p.a.) obydwu etapów postępowania wznowieniowego, zarówno przesłanek, którymi kierował się organ uznając dopuszczalność wznowienia postępowania, jak i ewentualnego uchylenia decyzji na skutek rozpoznania sprawy co do istoty. Jedynie bowiem dokonanie przez organ na podstawie analizy całości zgromadzonego w sprawie i kompletnego materiału dowodowego, ustalenia zaistnienia jednej z przesłanek pozytywnych wznowienia postępowania, umożliwia przystąpienie do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty. Brak zaistnienia ściśle określonych przez ustawodawcę wadliwości, uniemożliwia wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w omawianym trybie.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjmując, że organy rozważały przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. winny, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) ustalić, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy ustalenia statusu E.G. w dniu rejestracji (4 stycznia 2002 r.) jako osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przy czym w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż nie jest istotne czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy), czy z innych powodów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 1984 r. SA/Wr 649/83 ONSA 1984, Nr 1, póz. 7).
Należy podkreślić, iż w aktach administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi brak jest dokumentu lub dokumentów, na podstawie których organ orzekając pierwotnie o nabyciu przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w dniu rejestracji tj. 4 stycznia 2002 r. oraz prawa do zasiłku - ustalił, iż faktycznie E.G. pozostawał w zatrudnieniu w Przedsiębiorstwie Budowy i Utrzymania Dróg w okresie do 31 grudnia 2001 r., kiedy to stosunek pracy uległ rozwiązaniu. Na podstawie karty rejestracyjnej (która wprawdzie była uzupełniana wielokrotnie od daty pierwszej rejestracji) można jedynie stwierdzić, iż w dniu 4 stycznia 2002 r. E.G. potwierdził własnoręcznym podpisem, w obecności pracownika oświadczenie, w którym m.in. stwierdza, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia (część C pkt 1) nie pozostawał w tym dniu w zatrudnieniu, oraz spełniał pozostałe przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną.
Także w wydruku z systemu komputerowego wskazano, jako ostatniego pracodawcę ww. Przedsiębiorstwo Budowy i Utrzymania Dróg, i okres zatrudnienia 2 styczeń 1974 do 31 grudzień 2001 r., tryb zwolnienia "według szczególnych zasad rozwiązywania stosunku pracy", okres uprawniający do zasiłku - 30 lat, staż pracy ogółem 30 lat, staż pracy w warunkach szczególnych 21 lat. W szczególności należy podkreślić brak dokumentu (świadectwa pracy), potwierdzającego rozwiązanie stosunku pracy z pracodawcą z dniem 31 grudnia 2001 r. Organ nie ustalił także czy świadectwo takie zostało przez skarżącego złożone, w związku z przedmiotową rejestracją czy nie. Ustalenia te są istotne dla rozważenia przesłanek wznowienia postępowania, które przedwcześnie zdają się przyjmować organy jako oczywiste, jedynie z tej przyczyny, iż rejestrując się ponownie w urzędzie pracy, w dniu 10 lutego 2003 r. skarżący przedłożył świadectwo pracy (k.
12) wystawione przez Syndyka Przedsiębiorstwa Budowy i Utrzymania Dróg [...] w upadłości stwierdzające, iż był on zatrudniony u ww. zakładzie pracy w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 30 września 2002 r. jako elektryk przy produkcji masy bitumicznej, stosunek pracy ustał w wyniku upadłości zakładu pracy. W pkt 10 ww. świadectwa pracy wskazano, iż okresy nieskładkowe stanowią załącznik nr 1 do świadectwa pracy (załącznika brak w aktach sprawy).
Z treści decyzji organów obu instancji rozpoznających sprawę wynika pośrednio, że uznały za jedyną, a zarazem wystarczającą przesłankę wznowienia niniejszych postępowań przedłożenie w dniu 30 września 2002 r. przez E.G. wskazanego wyżej świadectwa pracy. Nie jest wobec treści uzasadnień decyzji możliwym jednoznaczne ustalenie, czy w ocenie organów podstawę wznowienia stanowiło ujawnienie nowych, nieznanych organowi dowodów czy też okoliczności istotnych w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy możliwe byłoby jedynie rozważanie ujawnienia nowej "okoliczności faktycznej" istotnej dla przedmiotu sprawy tj. uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji możliwości jego utraty.
W ocenie Sądu, zaniechanie przez organy podjęcia jakichkolwiek dalszych czynności dowodowych i postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy rzeczywiście w dniu rejestracji (4 stycznia 2002 r.) E.G. pozostawał w zatrudnieniu, czy też nie, skutkuje naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Oświadczenia składane w tym zakresie w szczególności w postępowaniu w sprawie prawa do zasiłku przedemerytalnego nie są w tym zakresie jednoznaczne, jednakże nie można na ich podstawie jednoznacznie stwierdzić, iż zatrudnienie było w okresie od 1974 r. do 30 września 2002 r. nieprzerwane. Skoro organ pierwotnie w 2002 r. ustalił, że skarżący co najmniej w dniu 4 stycznia był osobą bezrobotną, gdyż w dniu 31 grudnia 2001 r., w trybie szczególnym ustał stosunek pracy we wskazanym wyżej przedsiębiorstwie, należało rozważając zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ustalić (np. zeznania strony, dokumenty zakładu pracy, tryb zgłaszania przez pracodawcę urzędowi pracy tzw. zwolnień grupowych w 2001 r.), czy faktycznie nie nastąpiła czasowa przerwa w zatrudnieniu skarżącego, czy w dniu rejestracji pozostawał w zatrudnieniu, czy przedłożył on świadectwo pracy, czy też może to organ wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy przyjmując bezpodstawnie datę ustania stosunku pracy jako 31 grudnia 2001 r. Możliwości takiej w ocenie Sądu nie można wykluczyć, zwłaszcza wobec treści dokumentu "Świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach", którego kserokopię dołączył przez skarżący do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Dokument ten wystawiony przez Dyrektora Przedsiębiorstwa Budowy i Utrzymania Dróg w G. w dniu 31 grudnia 2001 r., stanowi w istocie zaświadczenie potwierdzające, iż E.G. w ww. zakładzie był zatrudniony w okresie od 2 stycznia 1974 r. do 31 grudnia 2001 r., w tym okresie od 1 maja 1980 r. do 31 grudnia 2001 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy produkcji asfalbetonu czyli w warunkach szczególnych. Zaświadczenie to, aczkolwiek niezbędne dla wykazania okresu pracy w warunkach szczególnych dla nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nie stanowi świadectwa pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, nie może być z nim utożsamiane.
Niezależnie od powyższego należało wskazać, iż decyzje merytorycznie rozstrzygające sprawę we wznowionym postępowaniu zapadły po upływie ponad 5 lat od daty doręczenia obydwu decyzji z dnia 4 stycznia 2002 r. Sąd zważył, bowiem iż okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje doręczenie E. G., zarówno decyzji nadającej mu status osoby bezrobotnej od dnia 4 stycznia 2002r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 12 stycznia, jak i decyzji pozbawiającej skarżącego tych praw na jego wniosek, w dniu 4 stycznia 2002 r.
Tymczasem z art. 146 § 1 Kpa wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przy rozpatrywanej przez organy w niniejszej sprawie podstawie wznowienia, ustawodawca ustalił zatem okres przedawnienia na pięć lat, po upływie których organy administracji tracą kompetencje do merytorycznego rozpoznawania sprawy. Przy czym skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w niniejszej sprawie podziela utrwaloną w tym zakresie linię orzecznictwa, zgodnie z którą wystąpienie przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 146 Kpa, nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty.
Oznacza to w szczególności bezwzględny zakaz uchylenia (odmowy uchylenia) ostatecznej decyzji administracyjnej w tym trybie. Doręczenie decyzji nastąpiło 4 stycznia 2002 r., wobec czego pięcioletni okres przedawnienia dla merytorycznego orzekania w sprawie (przy przyczynach wznowienia określonych w art. 145 pkt 3-8), upłynął z dniem 4 stycznia 2007 r. Oznacza to, iż organy obu instancji orzekając w trybie wznowieniowym o uchyleniu ostatecznych decyzji odpowiednio w dniu 12 lipca 2007 r. oraz 6 września 2007 r., naruszyły przepis art. 146 § 1 Kpa. W powyższej sytuacji, możliwe było ewentualne wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 Kpa.
Zasadne jest zatem stwierdzenie, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym, wbrew przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, nie dokonały takich ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby Sądowi jednoznacznie ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy, i przy uwzględnieniu wymienionych wyżej uwag, po pierwsze zaistniały przesłanki do wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami Starosty S. z dnia [...], a po wtóre czy skarżący w dniu 4 stycznia 2001 r. pozostawał, czy też nie osobą bezrobotną, w rozumieniu ówcześnie obowiązujących przepisów prawa materialnego.
Wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji, z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt l sentencji wyroku. Zgodnie z przepisem art. 152 ww. ustawy, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.