Uzasadnienie
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł, J.M. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata). W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że z jego wynagrodzenia za pracę wynoszącego 940 zł (brutto) prowadzona jest egzekucja na poczet alimentów i po potrąceniu zostaje mu kwota 178,02 zł (netto). Jego żona otrzymuje rentę w kwocie 434 zł. J.M. przedstawił koszty związane z eksploatacją mieszkania (energia elektryczna – 150 zł, gaz – 45 zł, abonament za telefon – 80 zł, podatek od nieruchomości 130 zł). Skarżący podał, że posiadane nieruchomości są zajęte przez komornika sądowego. J.M. oświadczył, że nie posiada oszczędności.
Wniosek okazał się uzasadniony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W świetle faktów podanych przez J.M. należycie udokumentowanych, nie może budzić najmniejszych wątpliwości teza, iż znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Wynagrodzenie za pracę skarżącego jest zajęte przez komornika sądowego i w konsekwencji otrzymuje on jedynie 178 zł. Również z nieruchomości posiadanych przez J.M. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Jego żona pobiera rentę w wysokości 434 zł.
W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest zatem wniosek, że posiadane przez skarżącego środki pieniężne pozwalają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy i jego żony.
Z tych względów należało uznać, że J.M. wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.