Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło – powołując się na przepis art. 144 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – niedopuszczalność wniesionego przez D.B. zażalenia od pisma z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. Postanowienie to zostało stronie doręczone w dniu 26 maja 2017 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia przesyłki, w której zostało ono przesłane.
W dniu 20 lipca 2017 r. D.B. złożyła osobiście w siedzibie Kolegium skargę, którą obejmowała m. in. w/w postanowienie.
Tym samym skargę w tym zakresie należy uznać za niedopuszczalną, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369) sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi na mające charakter ostatecznego postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wydane na podstawie art. 134 k.p.a. wynosi trzydzieści dni i wynika z treści art. 53 § 1 p.p.s.a. Liczy się go od dnia doręczenia kwestionowanego postanowienia, z tym że w przypadku gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że w niniejszej sprawie termin ten rozpoczął swój bieg od dnia 27 maja 2017 r. i uwzględniając treść przepisu art. 111 § 1 k.c. zgodnie z którym, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, upłynął wraz z dniem 26 czerwca 2017 r. Tymczasem skarżąca niniejszą skargę wniosła osobiście w dniu 20 lipca 2017 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia.
Skoro zatem przedmiotowa skarga wniesiona została po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, i należy ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.