Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 września 2009 r., J.W. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Dnia 5 października 2009 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata).
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym, gdzie pracuje bez wynagrodzenia. J.W. oświadczył, że posiada oszczędności w depozycie zakładu karnego w wysokości 1.110,30 zł.
Wniosek jest uzasadniony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Fakty podane przez J.W. świadczą o jego trudnej sytuacji materialnej. Wystarczy wskazać, że skarżący nie uzyskuje dochodu z uwagi na odbywanie kary pozbawienia wolności. Posiadanymi środkami pieniężnymi J.W. będzie mógł dysponować dopiero w chwili zwolnienia z zakładu karnego (art. 126 § 1 k.k.w.). W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji majątkowej.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.