Uzasadnienie
W dniu 27 czerwca 2006 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek I.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż nie otrzymuje już renty socjalnej, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. I.K. oświadczyła, że nie posiada środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r., oddalił skargę I.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Również w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 24 września 1984 r., II CZ 104/84, LEX nr 8623).
W świetle treści wniosku nie może budzić wątpliwości, iż I.K. znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca nie dysponuje bowiem jakimkolwiek dochodem.
W konkluzji należy zatem stwierdzić, iż I.K. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz związanych z ustanowieniem pełnomocnika w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie można także tracić z pola widzenia, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.). W tej sytuacji dla zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do zaskarżenia wyroku do sądu II instancji, przyznanie pełnomocnika jest uzasadnione potrzebą ochrony praw podmiotowych skarżącej.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.