Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego, działając z upoważnienia Starosty, odmówił wznowienia postępowania w sprawie unieważnienia ostatecznej decyzji administracyjnej kończącej postępowanie rejestracyjne wszczęte w dniu [...] kwietnia 1997 r. na wniosek M.S. o rejestrację pojazdu [...] nr rej. [...] i zakończone dnia [...] maja 1997 r. wydaniem dowodu rejestracyjnego nr [...].
Decyzja zawierała pouczenie, iż służy od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które należy wnieść za pośrednictwem Starosty w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja została doręczona M.S. w dniu 20 września 2010 r.
Na powyższą decyzję Starosty M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jej zgodność z prawem. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Zaskarżona decyzja Starosty została wydana m.in. na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w myśl którego odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Od tego rodzaju rozstrzygnięcia stronie służy odwołanie na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 127 i następnych k.p.a., które należy wnieść do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżona decyzja Starosty zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie odwołaniu do SKO za pośrednictwem Starosty w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Pomimo tego skarżący nie skorzystał ze wskazanego w pouczeniu środka odwoławczego, lecz wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezpośrednio na decyzję organu pierwszej instancji.
Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158), w związku z czym wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i została odrzucona.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.