Uzasadnienie
W dniu 1 września 2005 r. Burmistrz, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., którą organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie uchylenia decyzji z [...] czerwca 2004 r. nr [...] oraz w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznaj ą prą w o do wniesienia skargi.
Należy wskazać, iż ustawodawca nie przyznał legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organowi administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną w pierwszej instancji, uchyloną następnie orzeczeniem kasacyjnym organu odwoławczego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9października 2001 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115; wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04, niepubl) oraz doktrynie ukształtowany jest pogląd, zgodnie z którym rola jednostek samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym wyznaczona jest przepisami praw pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przypisują stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Wtedy będzie on interesu tej jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Z tego względu powierzenie organowi samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy tez w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną we wskazanych wyżej orzeczeniach.
Burmistrz - organ jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie władzy udzielonej mu przez art. z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), jako organ administracji publicznej pierwszej instancji rozstrzygnął decyzją z dnia [...] maja 2004 r. o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej (poprzez upoważnionego Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej). Skoro ww. organ jednostki samorządu terytorialnego występował w przedmiotowej sprawie w roli organu orzekającego, niedopuszczalne byłoby łączenie tej władczej funkcji z kompetencją do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które wszakże ma na celu kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej w toku całego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę Burmistrza jako organu pierwszej instancji należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym.