Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 795/14 referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej, na pełnomocnika B.D. i A.D. został wyznaczony adw. T.K.. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało mu przyznane w wyroku z dnia 4 lutego 2015 r.
Pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która przez ten Sąd została oddalona wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1134/15. NSA nie rozstrzygnął o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu.
Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać należy przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie skarga oraz skarga kasacyjna, wszczynająca postępowanie sądowe w drugiej instancji, zostały wniesione przed datą wejścia w życie ww. rozporządzenia. W związku z tym co do przedmiotowego wniosku zasady ustalania wynagrodzenia dla adwokata z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Zgodnie z § 19 pkt 1 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie – nieobjętej wpisem stosunkowym – stawka minimalna wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia).
Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną, lecz nie stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie należało podwyższyć o stosowną stawkę podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.