Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2011 r. D.B. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o zmianę procedur prawa w zakresie trybu rozpoznawania skarg przez sądy administracyjne.
Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w wyżej wskazanej sprawie.
W uzasadnieniu postanowienie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.), samorządowe kolegia odwoławcze są właściwe w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, w szczególności kolegia są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast w kwestii uchwalania bądź zmiany ustaw wyłącznie właściwym jest Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej.
Kolegium stwierdziło, że nie ma kompetencji w zakresie wpływania w jakikolwiek sformalizowany sposób na kształt obowiązującej regulacji ustawowej, także w postaci składania wniosków ojej zmianę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma też możliwości przekazania wniosku organowi właściwemu.
W postanowieniu tym zawarto pouczenie, że na postanowienie służy prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Kolegium w terminie 7 dni od daty jego.
Skargą z dnia [...] października 2011 r., D.B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że D.B. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z kolei art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wskazuje, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei art. 61 a § 1 i § 2 wskazuje, że gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie to służy zażalenie.
Z analizy akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania zaskarżyła od razu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Zaznaczyć należy, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczono D.B. o możliwości wystąpienia do Kolegium, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże nie miało to wpływu na wynik rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie, bowiem skarżącą nie zastosowała się do tego pouczenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia skargi.