Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] Burmistrz cofnął zezwolenie nr [...] na sprzedaż w sklepie spożywczo-przemysłowym położonym [...], napojów alkoholowych o zawartości od 4, 5 % do 18 % alkoholu (wyłączeniem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, które zostało udzielone M.Ż..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział Grodzki z dni [...] stycznia 2004r. sygn. akt 192/03 M.Ż. została uznana za winną popełnienia czynu z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (DZ.U. Nr 147 poz. 3231 ze zm.), ponieważ dwukrotnie dokonała sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. W związku z tym, na podstawie art. 18 ust, 10 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ administracyjny orzekł wobec M.Ż. o cofnięciu pozwolenia na sprzedaż alkoholu.
Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie, w którym podnosi że wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział Grodzki z dnia [...] sierpnia 2004r. sygn. akt VI K 205/4 została uniewinniona od popełnienia czyny z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło w tej sprawie postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podaje, że zezwolenie na sprzedaż alkoholu udzielone M.Ż. pochodziło z dnia [...] stycznia 2003r., a okres jego ważności został w decyzji określony na czas od [...] stycznia 2003r. do [...] stycznia 2005r. Po dniu [...] stycznia 2005r. zezwolenie na sprzedaż alkoholu straciło ważność. W związku z powyższym, w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy aktualny na dzień orzekania przez organ II instancji, Kolegium stwierdziło, że w dniu rozpatrywania odwołania, czyli na dzień [...] stycznia 2005r., brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia co skutkuje umorzeniem postępowania.
Od decyzji organu II instancji skargę wniósł Prokurator Rejonowy. Zaskarżonej decyzji Prokurator zarzucił naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 i art. 18 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania organu I instancji pomimo braku przesłanek do uznania postępowania za bezprzedmiotowe.
Stawiając powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący stwierdza, że w dacie wydania decyzji organu I instancji o cofnięciu zezwolenia, decyzja zezwalająca na sprzedaż alkoholu była jeszcze ważna i istniały przesłanki do orzeczenia o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania przed tym organem. Skarżący podkreśla, że decyzja o cofnięciu zezwolenia rodzi ten skutek prawny, że przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu. Z tego też względu, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, dlatego nie było podstaw do umorzenia postępowania przez organ II instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim skarżący oświadczył,że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania sądowego. Pełnomocnik organu administracyjnego II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny.
Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi.
Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd badał zgodność z prawem wydanych decyzji organów I i II instancji, a konkretnie czy nie są one dotknięte jedną z wad uzasadniających stwierdzenie nieważności oraz czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Analiza sprawy nie doprowadziła do wniosku, że cofnięcie skargi, niniejszej sprawie, w myśl obowiązujących przepisów, jest niedopuszczalne. Decyzje organu I i II instancji nie są dotknięte wadą nieważności z art. 156 par. 1 k.p.a., a cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa.
Zgodnie z treścią art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, wobec skutecznego cofnięcia skargi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.