Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 30 października 2009 r. odrzucił skargę D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji.
Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 20 listopada 2009 r. 7 grudnia 2009 r. do sądu wpłynął (przekazany przez organ) wniosek D.B. o przyznanie prawa pomocy. 4 stycznia 2010 r. wpłynął do sądu (przekazany przez organ) wniosek D.B. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jedynym źródłem utrzymania stanowi dochód w wysokości 477 zł. D.B. oświadczyła, że nie posiada majątku ani oszczędności.
Wniosek jest uzasadniony.
Na wstępie należy wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go w terminie 7 dni na urzędowym formularzu PPF, zostało doręczone D.B. w dniu 23 grudnia 2009 r. Zważyć trzeba, że skarżąca nieprawidłowo wysłała wypełniony formularz PPF do organu, zamiast bezpośrednio do sądu. Organ 30 grudnia 2009 r. (data nadania) przekazał jej wniosek do sądu. Z uwagi na fakt, że przekazanie przez organ formularza PPF nastąpiło w 7-ym dniu terminu, należy uznać, ze brak formalny został usunięty w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków \ub obe\mu\e ty\Ko us\ano\w\en\e adwokate, tadcy prawnego, doradcy lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Regułą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych.
W literaturze zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W świetle faktów znanych z urzędu oraz wynikających z formularza PPF należy uznać, że D.B. znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wnioskodawczyni od wielu lat korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, jest osobą bezrobotną (bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych), nie posiada majątku ani oszczędności. Dochód skarżącej z tytułu zasiłku stałego i pielęgnacyjnego wynosi 477 zł.
Uzasadniony jest zatem wniosek, że D.B. wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia