Uzasadnienie
Dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu wskazując, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r. została doręczona stronie skarżącej dnia 25 września 2014r., a zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi był dzień 27 październik 2014r. Natomiast A.S. nadała skargę na adres organu w dniu 28 października 2014r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Postanowienie zostało doręczone skarżącej dnia 12 grudnia 2014 r.
Dnia 19 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek A.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż w dacie dokonywania doręczenia jej zaskarżonej decyzji przebywała poza miejscem zamieszkania, zaś przesyłkę odebrała jej 76 – letnia babcia, która przekazując jej przesyłkę zgubiła kopertę, i błędnie określiła orientacyjny termin odebrania przesyłki na tydzień wcześniej zamiast na dwa tygodnie wcześniej. Podkreśliła zatem, że uchybienie terminu nie wynikało z jej błędu, lecz błędu osoby, która odebrawszy przesyłkę od listonosza, przekazała ją skarżącej udzielając nieprawidłowych informacji co do daty jej odbioru. Do wniosku skarżąca załączyła oświadczenie babci – N.S., która potwierdziła wskazane we wniosku okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest usprawiedliwiony.
W dniu 28 października 2014r. strona złożyła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, która została doręczona, zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dnia 25 września 2014r., co jak wskazał Sąd w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2014 r. spowodowało, że skarga nadana została z uchybieniem terminu do jej wniesienia wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.").
Fakt uchybienia terminu do wniesienia skargi jest w niniejszej sprawie bezsporny.
Zgodnie natomiast z przepisami art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli ta uprawdopodobni, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy a pismo o przywrócenie terminu złoży wraz z dokonaniem czynności procesowej w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
W niniejszej sprawie skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, uwzględniając okoliczność, iż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się z doręczonego jej dnia 12 grudnia 2014 r. postanowienia tut. Sądu, a wniosek został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 18 grudnia 2014 r.
Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zasada ta realizowana jest m. in. poprzez ustawowe określenie terminu, w którym decyzja taka może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Wobec tego instytucja przywrócenia terminu do wniesienia skargi daje stronie możliwość obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć.
Należy jednak wyjaśnić, iż instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności ma charakter szczególny (wyjątkowy) i może być wykorzystana jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, tj. że uchybienie terminu wynikło z przyczyn od niej niezależnych, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Mając na uwadze powyższe, konieczne było rozważenie, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 226; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. z 2002 r., nr 23, str. 1059).
Przy czym należy zauważyć, że uprawdopodobnienie, nie oznacza udowodnienia wskazanych we wniosku okoliczności, a jedynie wykazanie, że wskazana argumentacja jest wiarygodna i uzasadnia uznanie braku winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu wnioskodawczyni uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wskazał bowiem, że w okresie, kiedy dokonano doręczenia zaskarżonej decyzji, nie przebywała ona pod adresem zamieszkania. Powyższe potwierdza zarówno okoliczność, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru odnotowano, że przesyłkę odebrał dorosły domownik, oraz oświadczenie N.S., która – stosownie do treści art. 43 k.p.a. – odebrała w/w przesyłkę. Oznacza to, że w tym czasie skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z treścią decyzji.
Natomiast, samo uchybienie terminu, jak wyjaśniła, wynikało z błędnego przekonania co do faktycznej daty doręczenia tej decyzji, co uzasadnione było okolicznością zagubienia przez N.S. koperty od w/w przesyłki i błędnego wskazania faktycznej daty odbioru tej przesyłki, co potwierdza oświadczenie złożone przez N.S.. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminu doszło pomimo zapewnienia odbioru przesyłki przez osobę trzecią – w okresie swojej nieobecności – z przyczyn od niej niezależnych (zewnętrznych) uzasadniających błędne przekonanie co do terminu do wniesienia skargi.
Nie można zarzucić stronie nawet lekkiego niedbalstwa, nie można bowiem oczekiwać, iż w każdym przypadku dokonania doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. dorosłemu domownikowi, adresat powinien występować do Urzędu Pocztowego czy też do organu w celu potwierdzenia, kiedy faktycznie doszło do doręczenia przesyłki. Podjęte w niniejszej sprawie przez skarżącą czynności można uznać za mieszczące się w granicach należytej staranności, jakiej można oczekiwać od strony postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowił jak w sentencji.