Uzasadnienie
W dniu 31 grudnia 2007r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J.H. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Zielonogórskiego z dnia [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości P. Decyzja organu odwoławczego została skutecznie doręczona J.H. w dniu [...]., która następnie w dniu [...] złożyła na nią skargę w Starostwie Powiatowym w Z..
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2008r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł. Odpis tego zarządzenia otrzymała w dniu 4 lutego 2008r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż zaskarżona przez J. H. decyzja została jej skutecznie doręczona w dniu 23 października 2007r., a zatem nie budzi wątpliwości fakt, że termin trzydziestu dni do złożenia skargi na przedmiotową decyzję upływał w dniu 22 listopada 2007r.
J.H. złożyła skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego w ostatnim dniu ustawowego terminu, ale wniosła ją do Starostwa Powiatowego w Z..
W świetle wyżej przywołanych przepisów Starosta Powiatowy w Z. – działający w sprawie jako organ I instancji – nie był organem właściwym, za pośrednictwem którego skarga winna była zostać złożona. Organem tym był organ wydający zaskarżoną decyzję, a więc Wojewoda Lubuski. Co prawda Starosta Powiatowy w Z. przekazał skargę Wojewodzie Lubuskiemu do załatwienia według właściwości, ale uczynił to postanowieniem z dnia 23 listopada 2007r., czyli już po upływie terminu do zaskarżenia decyzji organu II instancji.
W orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a.; na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 kpa. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Wojewody Lubuskiego można traktować jako spełniającą powyższe warunki, a w konsekwencji nie można uznać za prawidłowe skierowanie skargi do organu I instancji. Zatem w sprawie nie ma znaczenia, że skarżąca w terminie otwartym złożyła skargę w Starostwie Powiatowym w Z., gdyż decyduje data przekazania jej do organu właściwego, a skoro nastąpiło to po terminie – postanowieniem Starosty z [...] – skargę należało uznać za spóźnioną (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004r. sygn. IV SA/GL 647/2004; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006r. sygn. I SA/Wa 824/2006).
Niezależnie od powyższych rozważań należy zwrócić uwagę na brak właściwego i wyczerpującego pouczenia skarżącej przez organ odwoławczy o trybie i sposobie zaskarżenia wydanej przez niego decyzji ostatecznej. Zaskarżona decyzja z dnia 17 października 2007r. zawiera co prawda pouczenie o treści: "W przypadku niezgodności decyzji z prawem stronom przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu wydającego decyzję w terminie 30 dni od daty jej otrzymania". W pouczeniu tym brakuje jednak w szczególności wskazania, który z organów wydających w przedmiotowej sprawie decyzje, tj. czy Starosta Powiatowy w Z. czy też Wojewoda Lubuski, jest organem właściwym, za pośrednictwem którego skarga na decyzję ostateczną powinna zostać wniesiona.
Za uprawniony można zatem uznać wniosek, iż skarżąca mogła działać w błędnym przekonaniu, że skargę na decyzję organu odwoławczego może złożyć we wskazanym w pouczeniu terminie również w organie I instancji. Pomimo tego należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 października 2005r.(sygn. I SA/Wa 1625/2004), że brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej nie przedłuża 30-dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi. Może ono natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu.
Zatem nieprecyzyjne pouczenie skarżącej przez Wojewodę Lubuskiego o trybie zaskarżenia jego decyzji do Sądu, daje uzasadnioną podstawę do złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W tak ustalonym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że J.H. złożyła skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego po upływie ustawowego terminu.
Dodatkowo należy jeszcze zauważyć, że działając w myśl przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a., według którego sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wezwanie to zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 4 lutego 2008r., a więc termin, w którym skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego nań obowiązku upłynął bezskutecznie z dniem 11 lutego 2008r.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.