Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia z dnia 30 października 2012 r. Przewodniczącego Wydziału L.K. została wezwana do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 300 zł. 19 listopada 2012 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Oświadczyła, że pobiera zasiłek stały z pomocy społecznej.
L.K. wskazała, ze jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.
W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżąca przedłożyła między innymi zaświadczenie o wysokości zasiłku stałego oraz wyciąg z rachunku bankowego.
Wniosek jest uzasadniony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Analiza sytuacji materialnej L.K. prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zważyć bowiem trzeba, że skarżąca otrzymuje z pomocy społecznej zasiłek stały w wysokości 529 zł. Nie można również pominąć, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że nie posiada ona istotnych środków pieniężnych.
W świetle zasad doświadczenia życiowego nie powinna budzić zatem wątpliwości teza, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek L.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.