Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. P spółka z o.o. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] stwierdzające brak przesłanek do uznania zarzutów strony podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
Na skutek cofnięcia w/w skargi w piśmie spółki z dnia 22 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując w sentencji, iż skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...].
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei w myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W treści sentencji wydanego w dniu 14 listopada 2013 r. postanowienia popełniono oczywistą omyłkę pisarską poprzez błędne wskazanie w wierszu dziesiątym przedmiotu zaskarżenia tj. postanowienia "z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...]" zamiast prawidłowo,,z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...]". Przedmiot skargi w niniejszej sprawie określony został w sposób wyraźny w treści skargi z dnia [...] sierpnia 2013 r. i stanowiło go postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...]. Przywołane omyłkowo w sentencji postanowienia z dnia 14 listopada 2013 r. i znajdujące się w aktach postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] wydane zostało przez Dyrektora Izby Celnej i dotyczyło zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec P sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej.
Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.