Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 855/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uwzględnił skargę I.D. i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] (punkt I), a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt II).
Wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r. I.D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się do tut. Sądu o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku z dnia 25 lutego 2021 r., przez prawidłowe oznaczenie strony skarżącej. Prawidłowe imię i nazwisko skarżącej brzmi I.D., podczas gdy w wyroku błędnie wskazano I.D.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10). Sprostowanie może dotyczyć właściwego oznaczenia stron, sądu, organu, oznaczenia numerów zaskarżonych aktów i sprawy, wskazania dat - jeśli niedokładność ta ma charakter oczywistego błędu pisarskiego związanego z niewłaściwie użytym wyrazem, określeniem, cyfrą lub widocznie mylną pisownią.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Sąd omyłkowo zawarł w komparycji wyroku, w punkcie II tenoru wyroku oraz w uzasadnieniu wyroku na stronie pierwszej, drugiej, piątej i siódmej nieprawidłowe imię strony skarżącej. Z akt sprawy wynika bowiem, że prawidłowe imię strony skarżącej to I., a nie I. Nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd był w istocie oczywistą omyłką.
Wobec powyższego, mając na uwadze art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.