Uzasadnienie
J.L. wniósł w dniu 16 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych.
Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 862/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił powyższą skargę, zasądzając na rzecz przyznanego skarżącej pełnomocnika z urzędu wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego odpisu wyroku z uzasadnieniem, dnia [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny A.P. sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku. Nadto wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.
Wyznaczony pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Do czynności tych należy m.in. sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.
W dacie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej obowiązującym aktem prawnym regulującym wysokość należnego radcy prawnemu wynagrodzenia z opisanego wyżej tytułu było rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte wniesieniem skargi w dniu 16 października 2015 r., a więc jeszcze przed datą wejścia w życie tego aktu prawnego, jednakże w myśl § 22 wymienionego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Postępowanie w pierwszej instancji zakończyło się wydaniem wyroku oddalającego skargę w dniu 23 marca 2016 r., zatem postępowanie drugiej instancji, a za takie uznać należy postępowanie po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (w tym sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej), toczyło się w okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Z tego względu wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należało rozpoznać na zasadach przewidzianych w tym rozporządzeniu.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 (tzn. według rozporządzenia 480 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Mając na uwadze fakt, iż pełnomocnik prowadził sprawę skarżącego także w pierwszej instancji (za co wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 marca 2016 r. zostało mu przyznane wynagrodzenie) jako stawkę wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przyjąć należało 50% stawki określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka określona w pkt 1 lit. c) wynosi 480 zł, w rozpatrywanej sprawie stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 240 zł.
Ponadto stawkę opłaty w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.