Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011r. oddalił skargę K.C., M.C., N.C. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego –A.J.-F. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Dnia 4 marca 2011 r. do sądu wpłynął wniosek przedstawiciela ustawowego skarżących o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku A.J.-F. podała, że wraz z mężem wychowuje czwórkę małoletnich dzieci. Oświadczyła, że dochód jej rodziny wynosi jedynie 1.450 zł i składa się z głównie z alimentów oraz zasiłków. Jej obecny mąż pracuje jedynie dorywczo.
Wniosek jest uzasadniony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w
Sygn. akt II SA/Go 871/10 postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Należy wskazać, że skarżący są osobami małoletnimi. Z treści formularza PPF nie sposób wyprowadzić wniosku, iż skarżący posiadają środki pieniężne (majątek), które mogliby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych. Taka teza jest uzasadniona, jeżeli zważyć, że przedstawicielka ustawowa skarżących na utrzymanie sześcioosobowej rodziny dysponuje dochodem w wysokości 1.450 zł, z czego znaczną część stanowią alimenty (950 zł). Obecny mąż A.J.-F. pracuje jedynie dorywczo.
W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek skarżących reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.