Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 października 2013 r. W.M. został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 200 zł.
Dnia 16 grudnia 2013 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku W.M. podał, że pozostaje na utrzymaniu żony która otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.800 zł (brutto).
W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił opłaty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz – 354,17 zł, energia elektryczna – 63 zł, gaz – 95 zł, telefon i internet – 79 zł).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza sytuacji materialnej W.M. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zważyć bowiem trzeba, że skarżący nie uzyskuje dochodu, zaś wynagrodzenie jego żony wynosi 1.800 zł (brutto). Nie można również pominąć, że z przedłożonych zaświadczeń lekarskich wynika, iż W.M. cierpi na liczne schorzenia.
Nadto z treści formularza PPF wynika, że nie ma on oszczędności.
Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie posiada możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu.
Konstatując należy stwierdzić, że wniosek W.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.