Uzasadnienie
Dnia 30 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek J.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, ma na utrzymaniu uczącego się 18-letniego syna, choruje m.in. na cukrzycę, zwyrodnienie kręgosłupa, dyskopatię. Utrzymuje się z renty w wysokości 974 zł netto miesięcznie, z czego po potrąceniu kwot egzekwowanych przez komornika z tytułu zaległych alimentów pozostaje mu 500 zł. Nie posiada stałych dochodów, oszczędności ani majątku, posiada natomiast liczne zobowiązania oraz ponosi wydatki na utrzymanie, m.in. na zakup leków. Nie stać go na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Dokumenty nadesłane przez skarżącego w ramach uzupełnienia wniosku potwierdzają jego oświadczenia w zakresie sytuacji majątkowej. Skarżący przedstawił m.in. decyzję KRUS z dnia [...] lipca 2018 r. o ustaleniu wysokości renty.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało uwzględnić.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast w myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Jej celem jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść m.in. kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek ku temu spoczywa na podmiocie występującym z wnioskiem, co wynika z art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
Analiza sytuacji materialnej J.B. prowadzi do wniosku, że została spełniona ustawowa przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący ma ustalone prawo do renty w kwocie 974 zł netto, z czego po potrąceniu kwot egzekwowanych przez komornika otrzymuje miesięcznie 500 zł. Nadto z treści formularza PPF wynika, że skarżący nie posiada oszczędności ani majątku. Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżący nie ma możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu. Z tego względu za uzasadnione uznać należało przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.