Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 21, poz. 206) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek zażalenia Nadleśnictwa na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego o wykonanie zastępcze rozbiórki domu letniskowego M.K., powstałego w warunkach samowoli budowlanej.
Na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. Prokurator cofnął skargę. Obecny również na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania – S.P. Nadleśnictwa wniósł o nieuwzględnienie oświadczenia Prokuratora podnosząc, że cofnięcie skargi w sprawie jest niedopuszczalne z uwagi na kwalifikowane naruszenie prawa występujące w decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę przy czym jej cofnięcie wiąże sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałyby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis powyższy statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przez przyznanie stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (zob. M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2007, s.872).
W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku uczestnika, nie występują przesłanki, o których mowa w cytowanym przepisie art. 60 p.p.s.a., kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Dyspozycja prokuratora pozostaje bowiem w związku ze stwierdzeniem przez tutejszy sąd niewadliwości decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego wydanej w sprawie przez organ drugiej instancji, zaskarżonej uprzednio przez uczestnika (sprawa II SA/Go 460/13), potwierdzonej orzeczeniami tutejszego sądu w sprawach o podobnej kwalifikacji prawnej i faktycznej, rozstrzygniętych w następstwie odrębnie wniesionych skarg Prokuratora (II SA/Go 903/13, II SA/Go 905/13).
W przedmiotowej decyzji przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było stwierdzenie braku interesu uczestnika w zaskarżeniu postanowienia wydanego przez organ I instancji. Naruszenie prawa, które sygnalizuje uczestnik, dotyczy natomiast kwestii merytorycznej rozstrzygniętej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I instancji. Stwierdzenie zgodności z prawem decyzji organu II instancji wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 135 p.p.s.a. Dopiero bowiem stwierdzenie przez sąd administracyjny podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji odwoławczej umożliwia zastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów podjętych w granicach sprawy (por. por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 511 i 512 i powołane tam orzecznictwo). Z tych też względów nie można w sprawie mówić o obejściu prawa.
Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie.