Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. R.W. wniósł za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę o wznowienie postępowania w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2005 r. dotyczącej odmowy przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego na syna S.W..
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2014 r., pismem sądowym z dnia 2 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, braku formalnego skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia sądu, wskazanie podstawy wznowienia wraz z jej uzasadnieniem, wykazanie, że skarżący dochował terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego, wskazanie, czy skarżący wnosi o uchylenie, czy też o zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu oraz o przesłanie jednego dodatkowego odpisu odpowiedzi na niniejsze wezwanie - celem doręczenia organowi, pod rygorem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego.
W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2015 r. R.W. podał, że jego skarga jest skargą o wznowienie postępowania w sprawie o sygnaturze akt I OSK 166/10 oraz o zmianę lub uchylenie wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 r. Za podstawę wznowienia postępowania skarżący uznał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., którym Trybunał stwierdził niezgodność art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych z art. 71 ust.1 Konstytucji RP.
Wobec powzięcia z urzędu informacji o wniesieniu przez pełnomocnika skarżącego skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 166/10, do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 11 lutego 2015 r. wezwał R.W. do podania w terminie 7 dni, jakie jest jego aktualne stanowisko w sprawie, w szczególności czy cofa skargę o wznowienie postępowania z 17 grudnia 2014 r., uzupełnioną następnie pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., pod rygorem uznania, że skargę podtrzymuje.
W piśmie z dnia [...] lutego 2015r. R.W. oświadczył, że cofa powyższą skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159).
Skarżący R.W. cofnął wniesioną do WSA w Gorzowie Wlkp. skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 166/10, wobec faktu, że pełnomocnik skarżącego złożył skargę o wznowienie tego postępowania bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po analizie akt sprawy oraz złożonego przez skarżącego oświadczenia, Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi służyć ma obejściu prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.