Uzasadnienie
W dniu 30 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga D.B. dotycząca między innymi pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014r., nr [...]. Zaskarżone pismo wydane zostało w wyniku rozpatrzenia pisma skarżącej z dnia [...] listopada 2014 r., w którym zwróciła się do Kolegium o doręczenie niezwłocznie odpisów, korespondencji oraz duplikatów rozstrzygnięć organu odwoławczego dotyczących złożonych przez nią do organu skarg na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w związku z niezałatwianiem wniosków strony. W nagłówku pisma z dnia [...] listopada 2014 r. D.B. przywołała pisma z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i z [...] października 2014 r. nr [...], w których Kolegium zwróciło się do Dyrektora MOPS o pisemne ustosunkowanie się do treści pisma i nadesłanie akt administracyjnych sprawy. Jednocześnie D.B. wniosła o powiadomienie jej na piśmie o sposobie załatwienia jej skarg.
Kolegium powołując się na treść art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 12 § 1 i 2 w zw. z art. 35 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w zaskarżonym piśmie wyjaśnił D.B., iż wszystkie sprawy doręczone Kolegium rozpatrywane są z zachowaniem terminów regulowanych przepisami prawa, określonymi przez Kodeks postępowania administracyjnego. Organ dodał w w/w piśmie, iż strona jest na bieżąco informowana o rozpatrywaniu oraz załatwianiu poszczególnych spraw. Jednocześnie organ pouczył stronę, iż stosownie do treści art. 73 § 1-3 organ poucza stronę, iż ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii oraz odpisów, również po zakończeniu postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Za dopuszczalną uznać można tylko skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W zaskarżonym piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. Kolegium w odpowiedzi na wniosek strony poinformowało D.B., iż rozpatruje sprawy z zachowaniem terminów regulowanych przepisami prawa oraz że strona jest na bieżąco informowana o rozpatrywaniu oraz załatwianiu poszczególnych spraw. Zatem nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone pismo nie mieści się w kategorii aktów indywidualnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., nie ma bowiem charakteru jednostronnego aktu normatywnego - postanowienia lub decyzji administracyjnej. Nie jest to akt administracyjny wydany w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym bądź zabezpieczającym, w indywidualnie oznaczonej sprawie administracyjnej, rozstrzygający tą sprawę co do istoty, czy też kończący postępowanie w sprawie. Nie ma ono charakteru postanowienia podlegającego zaskarżeniu w drodze zażalenia. Nie można go również zakwalifikować jako akt objęty dyspozycją przepisu art. 3 § 2 pkt 4a - 7 p.p.s.a.
Zaskarżonego pisma nie sposób także zaliczyć do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, nie wymienionej w pkt 1 - 3 tego artykułu, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przepisie tym mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co wyraźnie wskazuje, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Zatem podkreślenia wymaga fakt, że akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są kierowane przez organ administracji publicznej również do indywidualnie określonych podmiotów.
W zaskarżonym piśmie Kolegium, ustosunkowując się do żądania strony przesłania jej odpisów, korespondencji związanej z wniesionymi przez nią skargami na bezczynność MOPS, poinformowało D.B., iż udzielane są jej na bieżąco informacje o rozpatrywaniu oraz załatwianiu poszczególnych spraw. Co prawda zaskarżone pismo zostało skierowane do skarżącej, nie rozstrzyga jednak w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Nie konkretyzuje ono uprawnień imiennie określonego podmiotu, zatem nie ma charakteru aktu indywidualnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Reasumując, w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw by przyjąć, że zaskarżony akt podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.