Uzasadnienie
Z Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących warunki przewozu drogowego.
Skarżąca wniosła w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jednakże zaskarżona decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265). W myśl art. 93 ust. 2 tej ustawy, w wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r., decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1 (tj. wydana na podstawie art. 92a ust. 1), staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej do czasu wydania jednego ze wskazanych wyżej orzeczeń kończących postępowanie sądowe nastąpiło już z mocy prawa, na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 2 u.t.d., na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tego względu nie zachodzi potrzeba wydawania postanowienia dodatkowo wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.