Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpatrzeniu na rozprawie sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odebrania zwierzęcia oddalił skargę. Wyrok wraz ze sporządzonym na wniosek strony skarżącej uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi r.pr. A.P. w dniu 25 kwietnia 2016r.
Dnia 24 maja 2017 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu tej skargi oddalił ją.
Pełnomocnik dnia 11 lipca 2017 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł, powiększonej o wartość podatku VAT, powołując się na § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1805 - dalej rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r.) We wniosku pełnomocnik złożył jednocześnie oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w żadnej części.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Na wstępie należy podnieść, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1349) przestało obowiązywać.
Następnie z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 - określanego dalej jako rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r.) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. przestało obowiązywać, zachowując jednak moc w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie przed sądem II instancji wszczęte zostało dnia 24 maja 2016 r., a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., zaś zakończone zostało w dniu 14 czerwca 2017 r. wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej w postępowaniu przed wydaniem w/w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.
Zauważyć należy, że w postępowaniu przed wydaniem wyroku z dnia 24 marca 2016 r. pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy podjął się czynności, które zakwalifikować należy jako pomoc prawną. W Tym zakresie orzeczono wobec niego o przyznaniu kosztów udzielonej pomocy prawnej we wskazanym orzeczeniu sądu I instancji. Ten sam pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 24 marca 2016r. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy. Skarga kasacyjna rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym.
Mając na względzie powyższe okoliczności zasadnym jest przyznanie ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w ramach postępowania przed sądem II instancji.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. stawka podstawowa opłaty maksymalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawach innych, niż dotyczące należności pieniężnych oraz postępowania przed Urzędem Patentowym wynosi 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych. Uwzględniając treść § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. zgodnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, Sąd postanowił przyznać pełnomocnikowi w niniejszej sprawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych z tytułu pomocy prawnej udzielonej w ramach postępowania przed sądem li instancji.
Stawkę opłaty zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%).
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. orzeczono jak w sentencji.