Uzasadnienie
V. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] wymierzającą Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez wymaganego zatwierdzenia.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku tych przesłanek ani w ogóle ich nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania zaistnienia wymienionych w nim okoliczności spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z 4 października 2010 r., II FZ 460/10). Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nawet pobieżnie nie został poparty opisem aktualnej sytuacji finansowej skarżącej Spółki, prowadzącej działalność gospodarczą. Nie wykazano w szczególności, jaki jest jej stan majątkowy, nie przedłożono żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej.
Tymczasem zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadzącym do powstania znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (w tym posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich danych Spółka nie przedłożyła. W tej sytuacji stwierdzić należało, że Spółka wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżąca nie powołała jakiejkolwiek przemawiającej za tym okoliczności.
W konsekwencji, na podstawie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.