Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2011r. D.B. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na podstawie art. 227 kpa skargę na Prezydenta Miasta wobec pozostawienia jej bez pomocy w trudnej sytuacji materialnej.
Pismem z dnia [...] października 2011r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając się niewłaściwym w sprawie przekazało sprawę do rozpatrzenia Przewodniczącemu Rady Miasta. Kolegium wskazało, że jest zobowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości, a zgodnie z art. 231 w związku z art. 227 i art. 229 pkt. 3 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi na Prezydenta Miasta w zakresie realizacji zadań własnych gminy jest rada gminy (w niniejszej sprawie Rada Miasta). Przewodniczący Rady zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym organizuje prace Rady i przedstawia jej skargi z mocy wyżej cytowanych przepisów kpa.
D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na kilka pism Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym na pismo z dnia [...] października 2011 r. ([...]). W uzasadnieniu skargi strona wyraziła swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia spraw inicjowanych jej wnioskami oraz zarzuciła, że nie są uwzględniane jej potrzeby i żądania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na to, iż na ww. pismo nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 cytowanego powyżej artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z powyższego, zamkniętego katalogu spraw wynika, że pismo wyjaśniające (informacyjne), za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych.
Pismo to nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Zaskarżonym pismem SKO uznało się niewłaściwym w sprawie i przekazało sprawę do rozpatrzenia Radzie Miasta. Kolegium wskazało, że jest zobowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości, a zgodnie z art. 229 pkt 3 kpa organem właściwym do rozpoznania skargi na zarząd gminy, wójta, burmistrza, prezydenta miasta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych w zakresie realizacji zadań własnych gminy jest rada gminy (w niniejszej sprawie Rada Miasta).
Wobec powyższego zaskarżone pismo nie spełnia wymogów żadnego z zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów prawnych, przede wszystkim decyzji, postanowień, ani też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Należy uznać, iż kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji decyzji administracyjnej czy postanowienia. Biorąc jednak pod uwagę, iż w ww. kodeksie zawarte są przepisy określające pewne wymogi, jakie te akty prawne muszą spełniać oraz ukształtowaną doktrynę i ugruntowane orzecznictwo w omawianym zakresie, można taką definicję opracować.
Mając na względzie powyższe, za decyzję administracyjną można uznać tylko takie oświadczenie woli organu administracyjnego, które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnego procesowego. Skutki materialnoprawne zawierają się w kształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia strony (adresata decyzji) znajduje wyraz w przyznaniu jej uprawnienia lub nałożeniu obowiązków, bądź stwierdzenia istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja jak i postanowienie, wydawane są w postępowaniu toczącym się przed danym organem administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej i stanowią jej rozstrzygnięcie.
Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na odmowę nadania przymiotu decyzji lub postanowienia pismom zawierającym informację, opinię, stanowiska organów, w sytuacji gdy nie spełniają one wskazanych powyżej wymogów dotyczących tych rodzajów rozstrzygnięć organów administracyjnych. Przyjmuje się także, że pisma tego typu nie maja charakteru innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2005, str. 273 i n.).
W świetle powyższego nie ma wątpliwości, iż skarga na przedmiotowe pismo Kolegium jest niedopuszczalna. Zaskarżone bowiem zostało pismo wyjaśniające (informujące), które nie było związane z żadnym toczącym się postępowaniem administracyjnym i nie dotyczy uzyskania przez stronę konkretnych uprawnień lub nałożenia konkretnych obowiązków. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych jest wprost określona przepisami prawa i nie pozostawia wątpliwości co do interpretacji zakresu tej właściwości.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.