Uzasadnienie
Zaskarżonym przez D.B. pismem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazało iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], którym udzieliło odpowiedź na wniosek strony dot. "odwieszenia komputerów", które ma usprawnić i przyspieszyć rozpatrywanie jej spraw i wydawanie orzeczeń zgodnie z jej wnioskami. Pismo Kolegium z dnia [...] lipca 2017 r. jest kolejnym w toku wymiany korespondencji strony z organem, w ramach wniesionego przez nią w trybie art. 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako k.p.a.) wniosku. Zgodnie z przywołanym przepisem "przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności".
Wniosek może dotyczyć zarówno działania, jak i braku działania (bezczynności), jednakże zawsze winien się odnosić do przyszłości i – w przeciwieństwie do skargi – "będzie też on zawsze zawierał ocenę dodatnią oczekiwanego zachowania się" (J. Lang, Wnioski obywatelskie w administracji państwowej, Warszawa 1976, s. 132). Przedmiotem wniosku jest postulowana działalność organów administracji i ich pracowników, dotycząca szeroko rozumianego pojęcia spraw, obejmującego zarówno sprawy indywidualne załatwiane w formie decyzji administracyjnej, jak i inne sprawy (por. J. Lang (w:) E. Bojanowski, J. Lang, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 2002, s. 92–93). Postępowanie w sprawie wniosku jest postępowaniem uproszczonym, jednoinstancyjnym, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia wniosku, na które nie służy żaden środek zaskarżenia (por. komentarz do art. 238, teza 1).
Postępowanie to ma charakter wewnątrzadministracyjny i nie podlega kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2007 r., IV SA/Wa 861/07, LEX nr 438975). Zgodnie z art. 246 § 1 wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2006 r., IV SA/Wa 2161/05, LEX nr 203689). Podkreślić zatem należy, że osoba występująca do organów administracji z wnioskami lub skargami dotyczącymi potrzeby ochrony interesu publicznego, a nie własnego - chronionego przepisami prawa materialnego, nie może uzyskać żadnej decyzji administracyjnej, której byłaby adresatem i nie przysługują jej też żadne środki odwoławcze w trybie instancyjnym od orzeczeń organów administracji dotyczących innych osób. Zarówno skargi, określone w art. 221, jak i wnioski, o których mowa w art. 241 k.p.a., nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w odniesieniu do decyzji administracyjnych.
Co najwyżej mogą stanowić dla organów uprawnionych do działania w trybie nadzorczym, sygnalizację o ewentualnych nieprawidłowościach, popełnionych przez organy orzekające w sprawach indywidualnych (postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2013 r. II GSK 128/13, Lex nr LEX nr 1323614).
Tym samym Sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a., w tym także postępowania w trybie art. 241 k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy.
Oczywistym jest, że informacja dotycząca wniosku wniesionego w trybie art. 241 k.p.a. ani kolejne pisma stanowiące jedynie dodatkowe wyjaśnienie w tym zakresie, nie są żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 oraz w § 2a ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). Nie odnoszą się one w sposób władczy do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że mogą kształtować jej sytuację prawą. Wnioski określone w art. 241 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie mieści się w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.
Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.