Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]marca 2021 r. nr [...] Burmistrz uznał zasiłek stały pobrany przez A.K. w miesiącu lutym 2021 r. w wysokości 312,43 zł za świadczenie nienależnie pobrane, nakazał zwrot w/w świadczenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2021 r. i jednocześnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja powyższa, skutecznie doręczona A.K. w dniu 23 marca 2021 r., zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania.
W dniu 13 sierpnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A.K. z dnia [...] lipca 2021 r., w którym autor wskazał, iż składa "odwołanie z pominięciem SKO w [...]" m. in. od decyzji OPS nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Celem tego przepisu jest, aby sądy administracyjne kontrolowały decyzje ostateczne, które takimi się stały po wyczerpaniu toku instancji (por. wyrok NSA z 8 marca 2005 r., OSK 1253/04). Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy (por. T. Woś (red),P.p.s.a. Komentarz, WK 2016, t. 2 do art. 52).
W myśl art. 129 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
Z treści skargi A.K. wynika, że jej przedmiotem jest m.in. decyzja organu I instancji – Burmistrza z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], skarżący bowiem wyraźnie wskazał, że wnosi od niej "odwołanie z pominięciem SKO w [...]". Ponadto pisma tego nie sposób było uznać za sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchylającej opisaną powyżej decyzję Burmistrza z dnia [...] marca 2021 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, gdyż zostało ono wywiedzione zanim jeszcze wspomniana decyzja organu II instancji została wydana.
W związku z powyższym, skoro wbrew prawidłowemu pouczeniu o sposobie i terminie wniesienia odwołania, zamieszczonemu w treści decyzji Burmistrza z [...] marca 2021 r., A.K. wniósł do Sądu skargę na tę decyzję, przed rozpoznaniem jego odwołania, to tym samym w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przysługujące skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Nie został zatem spełniony warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a W konsekwencji skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu, postanowił jak w sentencji.