Uzasadnienie
20 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek G.Ł. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że z tytułu wynagrodzenia osiąga dochód w wysokości 1.276 zł (brutto). G.Ł. oświadczył, że jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 750 zł.
Nadto skarżący wskazał, że zaciągnął kredyt w celu spłaty nałożonej przez organ kary.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Analiza akt sprawy uzasadnia tezę, że wniosek G.Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego zawiera usprawiedliwione podstawy.
Z przedłożonego zaświadczenia wynika, że skarżący osiąga niewielki dochód w wysokości 1.276 zł. Nie można pominąć, że G.Ł. jest zobowiązany do płacenia alimentów w kwocie 750 zł. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że
Sygn. akt II SA/Go 960/09 nie posiada on środków pieniężnych które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki pozwalające uznać oświadczenie skarżącego o braku oszczędności czy innego majątku za niewiarygodne.
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że wniosek G.Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest uzasadniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.