Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] maja 2013 r. znak: [...] Burmistrz podjął zawieszone postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr ewid. [...] o pow. 0,0697 ha, położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...].
Na powyższe postanowienie pismem z [...] czerwca 2013 r. zażalenie złożyli M. i B.S..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a). Zgodnie z art. 101 § 1 K.p.a o postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Stosownie natomiast do art. 101 § 3 K.p.a na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 123 § 1 i 2 K.p.a w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jednocześnie zgodnie z art. 141 § 1 i 2 K.p.a na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 K.p.a). Z powyższego wynika, że zażalenie jest środkiem zaskarżenia, który służy wyłącznie wówczas gdy zostało w sprawie wydane postanowienie, a kodeks postępowania administracyjnego przewidział możliwość wniesienia w takiej sprawie zażalenia.
Organ wskazał także, że Burmistrz zawarł błędne pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, na które zażalenie nie służy.
Stosownie zaś do art. 134 w związku z art. 144 K.p.a organ rozpatrujący zażalenie stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. sytuację wniesienia zażalenia na postanowienie, na które nie służy zażalenie.
Na powyższe postanowienie M. i B.S. wnieśli skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości bądź jego zmianę poprzez uznanie racji skarżących wskazanych we wcześniejszej korespondencji oraz ponowne rozpoznanie przez Kolegium niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli dowolną – ich zdaniem – interpretację przepisów zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak również przez Burmistrza oraz Radę Miasta i Gminy w przedmiocie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności. Skarżący podkreślili, że w decyzjach podejmowanych zarówno przez Kolegium i Burmistrza dominuje wyraźna stronniczość i niechęć w załatwieniu sprawy przywidzianej ustawą. Wskazali, że korzystają z konstytucyjnego prawa do rzetelnego załatwienia sprawy w kontekście ustawy o przekształceniu gruntu przez organ administracyjny do tego uprawniony i liczą na pozytywne rozpoznanie skargi.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując w całości argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
W myśl aktualnego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a, na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Powyższa treść przepisu art. 101 § 3 K.p.a. została wprowadzona przepisem art. 1 pkt 17 lit. b ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Natomiast stosownie do poprzednio obowiązującej treści przepisu art. 101 § 3 K.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania stronie służyło zażalenie.
Jak stwierdza się w orzecznictwie, po wskazanej nowelizacji, aktualną treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12). Przyjmuje się m.in. że skoro w omawianym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa, bowiem istotą jego nowelizacji było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego.
Uzasadnienia takiego rozwiązania należy upatrywać w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 K.p.a., wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Postępowanie administracyjne co do zasady powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Dodać także należy, że strona niezadowolona z postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, bowiem zgodnie z treścią art. 142 K.p.a., wskazane wyżej rozstrzygnięcie można kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji.
Ponadto na takie właśnie przyczyny wykluczenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku 2987).
Mając powyższe na względzie uprawnione jest stanowisko, że zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w świetle aktualnie obowiązującego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. jest niedopuszczalne, ponieważ nie jest to rozstrzygnięcie, które doprowadza do zawieszenia postępowania.
Jak stanowi art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza - w drodze postanowienia - niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przy czym do zażaleń maja odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 K.p.a.).
Organ odwoławczy słusznie zatem stwierdził niedopuszczalność zażalenia w niniejszej sprawie, gdyż skarżącym – w oparciu o ww. przepisy – nie przysługiwał środek odwoławczy. Należy więc uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie było zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.