Uzasadnienie
Dnia 23 grudnia 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosek J.W. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, bez uszczerbku utrzymania swojej rodziny. J.W. podała, że miesięczny dochód z prowadzonej działalności gospodarczej wynosi 3.600 zł.
Skarżąca oświadczyła, że ponosi wydatki związane z codzienną rehabilitacją syna oraz studiami córki.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2012 r., skarżąca został wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem domu,
- 2. przedłożenie wyciągów z wszystkich posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych za ostatnie dwa miesiące,
- 3. zestawienie wartości przychodów z działalności gospodarczej oraz kosztów ich uzyskania za ostatnie trzy miesiące jak również odpisy deklaracji podatkowych podatku od towarów i usług za ostatnie trzy miesiące składanych w związku z działalnością gospodarcza prowadzoną przez skarżącą,
- 4. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty zakupu leków (leczenia).
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 12 stycznia 2012 r. J.W. nie uzupełniła wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie J.W. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca nie przedłożyła między innymi wyciągów z rachunków bankowych i zestawienia przychodów z działalności gospodarczej oraz kosztów ich uzyskania. Tym samym nie jest możliwe dokonanie obiektywnej analizy sytuacji majątkowej wnioskodawczyni. Z formularza PPF wynika, że J.W. z działalności gospodarczej uzyskuje dochód w wysokości 3.600 zł.
Nie można również pominąć, że skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł.
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że J.W. nie wykazała, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.